Νεκρή στη βάρκα της η κυρά του Σάλοτ (την εμβαρκάρησαν σε μια φελούκα…)

Οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη 20

 

O πίνακας στην πρώτη εικόνα είναι της Βρετανής ζωγράφου Σοφίας Άντερσον – η ταφή της Κυράς του Σάλοτ (Ελέην του Αστολάτ) στη λίμνη που μεταφέρεται νεκρή με τη βάρκα της, και κάποιος τη θρηνεί. Του Xάουαρντ Πάιλς με το ίδιο θέμα και η δεύτερη. Εχουν περάσει αρκετές μέρες από την επιστροφή από τη Σκιάθο και έχω μόλις συμπληρώσει 15 αναρτήσεις στο ιστολόγιό μου τις flaneries για το οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμαντη. Περί πολλά τυρβάζω και δεν προλαβαίνω. Μόλις ολοκληρωθεί η δουλειά, που είναι χρονοβόρα γιατί είναι πολλές οι φωτογραφίες κάθε φορά θα τα φέρω και από δω.
Ωστόσο, κοιτώντας φωτογραφίες που δεν έχω αναρτήσει βρήκα κάτι για το οποίο δεν έψαχνα και έτσι δεν έχω καλή φωτογραφία. Τυχαία βρίσκεται στις φωτογραφίες. .
Είναι το νησάκι Μαραγκός, απέναντι από λιμάνι της Σκιάθου, ή αλλιώς Νησάκι της Ουρανίτσας. Το είχα ξεχάσει εντελώς (το Μαραγκός) ενώ το έβλεπα μπροστά μου και το άκουγα. Για παράδειγμα, από το αναψυκτήριο στο Μπούρτζι που έχει καταπληκτική θέα σε όλα τα νησάκια μπροστά μας, ρώτησα ένα γκαρσόνι ποιο είναι το Δασκαλειό. (από της σμικρωτάτης νήσου Δασκαλειού) Ηξερε απ’ έξω ένα κατάλογο με τα νησιά και άρχισε να τον απαγγέλει: Τα Μυρμήγκια, Μαραγκός, Αρκός κλπ… Τα Μυρμήγκια είναι μικρές μαύρες ξέρες σε ένα στενό. Δεν μπορούσα να τις δω. Μου έδειχνε τα άλλα, δεν υπήρχε στον κατάλογό του Δασκαλειο. Ωστόσο, ένα μικρούτσικο νησάκι, ακριβώς μπροστά μας, αντιστοιχουσε στο GPS στο Δασκαλονήσι. Ετσι επιβεβαιωσα ότι το Δασκαλειό είναι νησί (είναι και πηγή στο δάσος του Ασέληνου όπως έχω γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση)
Ο Μαραγκός πέρασε ξώφαλτσα γιατί δεν τον θυμόμουν από το διήγημα. Σήμερα ψάχνοντας για Σκιαθίτικα γυναικεία ονόματα που έχω φωτογραφίσει στα μνημούρια, θυμήθηκα την Ουρανία – και μια από τις αδελφές του Α. Παπαδιαμάντη λεγόταν έτσι – και τον άδικό θάνατό της από αυτοκτονία, γιατί την «εκαταχράσθη» προ του γάμου ο αρραβωνιαστικός της με τον οποιο συγκατοικούσαν ξεφεύγοντας το βλέμμα της μάνας του, και αργοτερα όταν αυτος μπαρκάρησε, φάνηκαν οι συνέπειες αλλά η πεθερά δεν την πίστεψε ότι η εγκυμοσύνη οφειλόταν στον γιο της.
Ετσι, η κοπελα αυτοκτόνησε και την εμπαρκαρησαν σε μια βάρκα και την έστειλαν απέναντι να τη θάψουν στο νησάκι Μαραγκός γιατί δεν γινοταν να της κανουν κανονική κηδεία στα Μνημούρια. Το νησάκι αυτό ονομάστηκε Νησάκι της Ουρανίτσας και θα ήθελα να το είχα θυμηθεί νωρίτερα και να το φωτογραφήσω πιο προσεκτικά ή και να πάω, μήπως και υπήρχε ο τάφος της που σύμφωνα με το διήγημα κάποτε είχε ευωδιάσει.
Το διήγημα στο πρώτο σχόλιο.
Η τρίτη φωτογραφία του νησιου επίσης δεν είναι δική μου είναι απο τη wikipedia

 

Ρεμβασμός από ψηλά (εδώ που είμαι τώρα θα ήταν)

Οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη 18

 

Ρεμβάζω κάμποση ωρα απο ψηλά, περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής, στις Πλάκες, εκείνο το Βράχο το ριζωμένο στη θάλασσα, που ξεπλεναν οι γυναίκες τα ρούχα τους, όπως γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντη ς στο Βαρδιανος στα σπόρκα, γιατί υπήρχε μια σχισμή με γλυφό νερό που έρεε από το βράχο. Εκεί ακριβώς θα ξέβγαζε και η γρια Λουκαινα την αβασταγη των ρούχων της. Το ίδιο λέει – για την πηγή με το γλυφό νερό – και στο μυρολογι της φώκιας.
Απο εκεί λοιπόν κανουν βουτιές και παλούκια (με τα πόδια και το κεφάλι αντιστοίχως) τα παιδιά – είδα προ ολίγου μια παρέα να απομακρύνεται με πειράγματα και γέλια – ακολουθώντας ενα αυστηρό .μυητικο τυπικό. Απο το χαμηλό βράχο, το Κατεργακι, στο μικρό και μεγάλο Κάππαρη βουτιά η παλούκια δεν θυμάμαι, μέχρι το μεγαλο Μύτικα. Με γοητεύει αυτή η λεπτομερής ονοματοδοσία κάθε άκρης και προεξοχής μιας τόσο μικρής χερσονήσου. Αποπνέει μια στοργή για τον τόπο εννοείται. Μια βαθειά αγάπη. Επιβεβαιώνει επίσης μια αίσθηση που έχω αποκομίσει τόσες μέρες εδώ, πως αυτό το νησί είναι ανεξάντλητο. Σαν φράκταλ. Όσο και να εστιάσεις, και στην πιο μικρή κλίμακα, ένας κόσμος παλι αποκαλύπτεται. Εκεί στις Πλάκες είχε εμφανιστεί η Καλλικατζουνα, στο ομώνυμο διήγημα, για αυτήν έχουμε μιλήσει σε προηγούμενη ανάρτηση.
Εδώ που είμαι τώρα θα ηταν το σπίτι της γρια Σκευως, της Γιαλινας, που ανησυχούσε για το γιο της το Σταύρο που ταξίδευε, απο τον Ποταμό προς την Πόλη και τα μαντάτα για την επιδημία της χολέρα ς που είχε πλήξει τα καράβια και ανάγκαζαν να πετούν τους νεκρούς στη θάλασσα.
Η τελευταία φωτογραφία είναι προς τα νησια Μικρο και μεγαλο Τσουγκριά, εκεί που είχε δει – απο εδώ που είμαι τώρα – ενα καράβι παράξενα αγκυροβολημένο
Η αρχή της ιστοριας
Κατα σύμπτωσιν, υπάρχει εκεί ενα καράβι. Αραγμενο.
Η πρώτη φωτογραφία είναι ενα Πανόραμα, απο το Μπούρτζι και το Δασκαλειό – απο της σμικροτατης αυτής νησιδος όπως γράφει στο Σημαδιακό, μέχρι τις Πλάκες. Και ενδιαμέσως φωτογραφιες απο τις Πλάκες.
Δεν μπορω να αναρτησω λινκ αλλά σας συστηνω να αναζητησετε και να διαβάζετε το Βαρδιανος στα σπορκα. Θα δείτε ολοζώντανη και απείρως γοητευτικοτερη την εικόνα του τοπίου και των ανθρώπων.
Καλή μας ανταμωση στην Αθήνα