Είδα το Σουραυλή (οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη)

Sour

Είχα μάθει για την έκθεση φωτογραφίας του Wolf Suschitzsky στο διαδίκτυο για την Σκιάθο του 1960, την Αθήνα και την Ύδρα της ίδιας εποχής, στο Μουσείο Μπενάκη της Κριεζώτου. Τις περισσότερες φωτογραφίες τις είχα ήδη δει στο διαδίκτυο όπως διαπίστωσα πηγαίνοντας. Και το γλέντι στη Σκιάθο και τα «γραϊδια», και εκείνη με τα παιδιά που σκύβουν από το βράχο – ο Μύτικας πρέπει να είναι στις Πλάκες –  εκεί που κάνουν τις βουτιές τους ακόμα και σήμερα, όπως ακριβώς το περιγράφει ο Παπαδιαμάντης στο Βαρδιάνος στα Σπόρκα και είχα γράψει και φωτογραφήσει κι εγώ. για το δικό μου οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη.
Για μια φωτογραφία  όμως και μόνο μία που δεν κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, άξιζε η επίσκεψη. Είναι ένα αγόρι που σφυρίζει. Γιοκαρίνα, φλογέρα, δεν ξέρω τι ακριβώς. Ο μικρός βοσκός ο Σουραυλής, στο Μυρολόγι της φώκιας αυτοπροσώπως,  που σφυρίζει μελωδία χαρούμενη και εκνευρίζει τη γρια Λούκαινα: «Δὲν τοῦ φτάνει νὰ ξυπνᾷ τοὺς πεθαμένους μὲ τὴ φλογέρα του, μόνο ρίχνει καὶ βράχια στὸ γιαλὸ γιὰ νὰ χαζεύῃ… Σημαδιακὸς κι ἀταίριαστος* εἶναι.»
Ο μικρός Σουραυλής και η μελωδία του  είναι που κάνει την  εγγονή της την Ακριβούλα να χασομερήσει, να τον βλέπει, να τον θαυμάζει να τον χαζεύει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s