Φωτογραφίες του νερού

Πριν ένα χρόνο μάζευα φωτογραφίες του νερού. Κι έκανα σκέψεις για το φως. Δεν είχα ακόμη αυτό το μπλογκ, τις φλανερί και όλα τα κείμενα  και τις φωτογραφίες τα ανέβαζα στο φέησμπουκ. Μια αμεσότητα είχε αυτό. Εναν αυθορμητισμό. Ωστόσο η αμείλικτη χρονικότητα αυτού του μέσου καταπίνει τις αναρτήσεις. Δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο, εκτός από τον ημερολογιακό – αν θυμάμαι δηλαδή περίπου πότε έγραψα κάτι να το ξαναβρίσκω.
Αποφάσισα λοιπόν, όποτε βρίσκω λίγο χρόνο, και ψάχνω στις πίσω μου σελίδες, κάποιες αναρτήσεις να τις φέρνω και εδώ.
Να μπορώ να τις ξαναβρίσκω.
το έψαξα απόψε αυτό το κείμενο γιατί θυμόμουν ότι ανέφερε το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Τσε Γκεβάρα (χτες ήταν 9 Οκτωβρίου, επέτειος του θανάτου του) τις σκέψεις του για τα τοπία που έβλεπε και φωτογράφιζε χωρίς φωτογραφική μηχανή.

«Κάπου στον Άγγλο ασθενή του, ο Michael Ondaantje, γράφει για το φεγγάρι και τα παιχνίδια του φωτός. Λέει πως το φως του φεγγαριού όπως πέφτει πάνω στα δέντρα, δ ι α ι ρ ε ί τ α ι και μετά κάθεται πάνω στα φύλλα, σαν ένα πλήθος από ασημένια αηδόνια…
Ένας τρόπος δηλαδή, για να αναδημιουργήσει αυτό που είδε και να προσφέρει νοερά στον αναγνώστη του κάτι νέο, ένα διαφορετικό τοπίο από αυτό που και οι δύο τους ίσως θα έβλεπαν αν κοίταζαν το δέντρο και το φεγγάρι.
«Το φωτογραφημένο από τις σημειώσεις μου τοπίο» γράφει ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στα ημερολόγια μοτοσικλέτας, διακρίνοντας ανάμεσα σε αυτό που βλέπεις, σε αυτό για το οποίο γράφεις, και την εντύπωση αυτού που ενδεχομένως φωτογραφίζεις…
Αυτές τις μέρες εδώ, σε περιπάτους σε οικεία – και όχι και τόσο οικεία – τοπία, παρατηρώ τις γαλάζιες υδάτινες επιφάνειες, τα τοπία των δύο διαστάσεων, τις ρυτίδες και τις ανακλάσεις του φωτός στο νερό, τη μέρα και τη νύχτα και επιχειρώ, όσο γίνεται, να τις καταλάβω…
Αυτό το θαυμαστό αποτέλεσμα της ασυδοσίας των κυμάτων, την απόκριση της επιφάνειας στην ενέργεια του ανέμου, και μετά την τυχαιότητα, ο άνεμος που αλλάζει γνώμη, το σχήμα ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου πλέγματος, ένα τεράστιο κόσκινο…σαν συνέργεια, όλες οι κινήσεις μαζί αυθαιρέτως, ρυτίδες, περιοχές λείες, περιοχές σγουρές, ήρεμες, ταραγμένες, ένα μυστήριο…
Και μετά το θαυμαστό αποτέλεσμα της ανάκλασης του φωτός, οι μικροί σπινθηρισμοί, ανάλογα με το βάθος του νερού…
Σαν τον ήχο που κάνει ένας κουβάς νερού όταν πέφτει στο τοίχωμα μια πέτρα. Αλλιώς, πιο πνιχτός όταν ο κουβάς είναι γεμάτος, πιο καθαρός όταν είναι άδειος…
Και γράφει ο Έζρα Πάουντ στον Αλχημιστή του, για αυτές τις ανακλάσεις – σίγουρα θα έχετε δει πολλές τέτοιες περιγραφές αλλά αυτή είναι θησαυρός για τη λιτότητα και ταυτόχρονα την μαγεία της:
«Κυανό νερό, νιφάδες απ’ ασήμι»
Δεν χάνεις λοιπόν ποτέ από το νου, όταν αμέριμνα συλλέγεις φωτογραφίες του νερού, με τις δυνατότητες, όσο περιορισμένες και να είναι αυτές – της τεχνολογίας, το μόχθο του δημιουργού που την ομορφιά αυτή τη μίλησε και την έγραψε, ή εκείνου που στάθηκε μπροστά της, να τη ζωγραφίσει, να γεμίσει ο καμβάς του άμμο, για να τη σπουδάσει και μετά να την αναδημιουργήσει. Πώς απέδωσε τη διαφάνεια, αυτό το θαύμα, τις νιφάδες από ασήμι του Πάουντ, αφαιρώντας χρώμα με τη σπάτουλα, αφαιρώντας, αφαιρώντας ώστε να φανεί το υπόστρωμα, το πανί…
Οι φωτογραφίες είναι μέρα και νύχτα, από διαφορετικές παραλίες της Τζιας, και οι πίνακες είναι του αγαπημένου Βενσάν, η έναστρη νυχτα στο Ροδανό και το θαλασσινό τοπίο στην Αρλ. Από αυτόν τον τελευταίο πίνακα και η μεγέθυνση με τη διαφάνεια του αφρού.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s