Στην Αγία Αναστασά/ ύπαγε (θα ‘ρθουμε ξανά, το δάγκωμα και το ξαναδάγκωμα/the land of remorse)

Οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη 17

Πλησιάζει η αναχώρηση από τη Σκιάθο και σκεφτόμουν σήμερα μια ήσυχη μέρα μελέτης, έχω μαζί μου το βιβλίο του σπουδαίου Ιταλού εθνολόγου Ερνέστο ντε Μαρτίνο, The land of remorse, (μεταφρασμένο στα Αγγλικά), ένα λογοπαίγνιο με το δάγκωμα και το ξαναδάγκωμα – για τη γη των τύψεων, μια εξαιρετική μελέτη του φαινομένου του ταραντισμού στη Νότια Ιταλία, σαν να μην έχουν τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου. Εν τούτοις, αν και γνωρίζω ότι τίποτα δεν εξαντλείται με μια και μόνη επίσκεψη, με μια και μόνη φορά, σκεφτόμουν ότι δεν είχαμε πάει να δούμε το εκκλησάκι της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας. Εκείνο με τα ερείπια, και τους αρχαιολόγους που προσπαθούν να βρουν άκρη, στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Στην Αγιά Αναστασιά. Τα ίδια ερείπια, ως έργο κυκλώπων περιγράφονται στην Φαρμακολύτρια, έργο της «προ Προμηθέως εποχής» όπως γράφει εκεί ο Α. Π/, και το εκκλησάκι το παράξενο που είναι δίπλα, με πρόσωπο Σφιγγός, με μόνο δυο εικόνες, του Χριστού και της αμνάδας του να σώζονται, την ιδιαίτερη λειτουργία που έκανε η εξαδέλφη Μαχούλα για να λύσει τα μάγια, τεράστιο αυτοσχέδιο μελισσοκέρι, που τύλιξε τρεις φορές γύρω από το εκκλησάκι, τα οράματα στο σκοτάδι, τους δαίμονες, τις αρχαίες αναμνήσεις και εν τέλει την ανακούφιση του αφηγητή – που αναρωτιόταν υπάρχουν στον Παράδεισο Άγιοι να δέχονται τις ευχές των ερωτευμένων – όταν στο τέλος η Αγία τον αφήνει να υποφέρει. Από την ασθένεια που άρρωστος ποτέ δεν θέλει να γίνει καλά.
Κατηφορίσαμε ακόμα λίγο, προς τον Άγιο Σώστη… Τον τελευταίο σταθμό της Χαδούλας, της Φόνισσας. Φωτογράφισα τον κόλπο από ψηλά. Δεν φτάσαμε μέχρι κάτω στη θάλασσα. Οσο κατεβαίναμε μποστάνια, αμπέλια. Το μποστάνι της, Το προικιό της. Πιο πάνω όμως, στην επιστροφή, είχε ελαιόδεντρα και θυμήθηκα πάλι την εξαδέλφη Μαχούλα που είχε έρθει να μαζέψει ελιές, στην δεύτερη συνάντησή της με τον αφηγητή, τον Αλέξανδρο, εκεί που του ειπε το περίφημο «πού σε αυτόν τον κόσμο ξάδελφε» και τον ρώτησε αν τρώει ελιές χαμάδες. Θρούμπες δηλαδή.
Μια ήσυχη αμνάδα, αυτού του κόσμου, στην αρχή της διαδρομής.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s