Αναζητώντας τη Μαυρομαντηλού

Οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη, 13

Σήμερα, είχα την τύχη να βρω, ξεφυλλίζοντας το δεύτερο τόμο των Σκιαθίτικων του Γεωργίου Ρήγα, του λογίου Σκιαθίτη ιερέα που ασχολήθηκε με τόση επιμέλεια και μόχθο με τη λαογραφία του νησιού του, ώστε να συλλέξει σε τέσσερις τόμους ένα πολύτιμο υλικό, αφηγήσεων, εθίμων, τραγουδιών, επωδών, κειμένων με σοφία οργανωμένο που μπορεί κανείς να βρει στον ιστότοπο της εταιρείας Παπαδιαμαντικών σπουδών, είχα την τύχη να βρω λοιπόν, ψάχνοντας για κάτι άλλο, σε μια σημείωση, εκεί που αναφέρεται στα μαρμαρώματα – και όπου φυσικά αναφέρει την παράδοση της μαρμαρωμένης αρραβωνιαστικιάς, της Φλανδρώς, μιας ξέρας που είναι κοντά στην παραλία του Κάστρου, στο Αγνάντεμα του Παπαδιαμάντη, την αναφορά στην Μ α υ ρ ο μ α ν τ η λ ο ύ και στο ότι πρόκειται για μια ξέρα που μόλις φαίνεται από τη θάλασσα, στην παραλία Τζανεριά.
Η παραλία αυτή βρίσκεται στην δυτική πλευρά της χερσονήσου της Καναπίτσας, και κατά λάθος προσπαθήσαμε να την προσεγγίσουμε από ανατολικά, υποτιμώντας τις αποστάσεις. Κανείς στην ανατολική πλευρά, που ρωτήσαμε, δεν ήξερε πώς λέγεται ο κόλπος ακριβώς δίπλα τους. Μια σκάλα που σκαρφαλώνει από την παραλία, οδηγεί στη χερσόνησο και καταλήγει τελικά απέναντι, μετά πολύ περπάτημα, στην Τζανεριά, όπου βεβαίως μπορείς να πας με αυτοκίνητο, με ένα χωματόδρομο.
Η Μαυρομαντηλού, η ξέρα της, ο μπαρμπα Γιαννιός και ο εναγκαλισμός τους στο ομώνυμο διήγημα εκεί που βρήκε καταφύγιο από το παρ’ ολίγον ναυάγιο, αλλά κυρίως το «στοίχειωμα», οι ιστορίες, η ομοιότητα με άνθρωπο, είναι που με μαγεύει και που θα περίμενα, όπως στο Κάστρο, κάποια επιγραφή για τον παθιασμένο περιηγητή, κάτι που να θυμίζει το ενδεχόμενο, να διασχίζει χώρους στο μεταίχμιο της γεωγραφίας, της λογοτεχνίας, της παράδοσης και του μύθου.
Δυστυχώς κανείς δεν γνώριζε, στο μοναδικό εστιατόριο του κολπίσκου το διήγημα ή κάτι για το βράχο. Ήταν σίγουρα η Τζανεριά όμως μας είπαν.
Έτσι, φωτογράφισα τη μοναδική ξέρα απέναντι, με το φάρο, μου φάνηκε ότι είδα δίπλα, μια ξέρα που μόλις φαίνεται – αυτό λέει ο Ρήγας και την ξύλινη προβλήτα με τα παιδιά να παίζουν, που μου θύμισε το πιτσιρίκι που δεν άκουγε τη μάννα του, στο διήγημα και της ξέφυγε αφορμή να επιχειρήσει να το σώσει ο μπαρμπα – Γιαννιός.
Η Μαυρομαντηλού υπάρχει πάντα στο διήγημα, η λιθίνη ψυχή, ασφριγής και ανέραστος κόρη, η οστρεοκόλλητος και κογχυλόφθαλμος νύμφη, η άστρωτος και χαλικόσπαρτος ευνή, η απείρανδρος χήρα, η απενθής μελανείμων, η μόνη που δέχτηκε τους εναγκαλισμούς και τις περιπτύξεις του μπαρμπα – Γιαννιού…
Εκτός από τις δυο ξέρες τη μεγάλη και τη μικρή που υποθέτω ότι είναι η Μαυρομαντηλού, αναρτώ στο τέλος και μερικές φωτογραφίες από τη διπλανή χερσόνησο της Καναπίτσας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s