«Αγάπη στον κρεμνό» στο Μουσείο Παπαδιαμάντη και οι αναμνήσεις της Κλαρίσας Νταλλαγουέη

Οδοιπορικό στη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη, 14

Στο Μουσείο Παπαδιαμάντη δεν επιτρέπεται η φωτογράφηση. Σέβομαι τον μόχθο των ανθρώπων που το έστησαν και το συντηρούν, μας είπαν επί πλέον για την διάρρηξη – έκλεψε κάποιος, ενδεχομένως για λογαριασμό κάποιου συλλέκτη την σφραγίδα του, το αμμοδοχείο και το κομπολογάκι του Α. Π. – και έτσι δεν αναρτώ φωτογραφίες προσωπικών αντικειμένων που ίσως έχω τραβήξει κρυφά.
Ωστόσο, θα κάνω μια εξαίρεση και θα πω για μια φωτογραφία που είδα κρεμασμένη στον τοίχο, ένα ζευγάρι Σκιαθιτών με τη γυναίκα να φορά τοπική ενδυμασία, που με συγκίνησε πολύ. Τα ονόματά τους και οι ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου αναφέρονται: Ιωάννης Μυγδαλάκης (1855- 1923) και η συζυγός του Μαριγώ, μεγαλύτερη από αυτόν κατά πέντε χρόνια, που την έχασε νωρίτερα, το 1920.
Με συγκίνησε λοιπόν, η λεζάντα της φωτογραφίας, «Πραγματικοί ήρωες του Παπαδιαμαντικού διηγήματος» η «Αγάπη στον κρεμνό». Η Μαριγώ ήταν το Πετρί. 
Πραγματικοί απολύτως και για μένα και έμεινα να κοιτάω το Πετρί  που είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο το Γιάννη της, που την αγαπούσε πολύ και έπεσε – έκανε βουτιά με το κεφάλι στον κρεμνό για να σώσει την αγάπη του. Αγάπη του την έλεγε και είναι πολύ συγκινητικό το πώς το αναφέρει ο Παπαδιαμάντης, που ως αφηγητής, πραγματικός ήρωας κι αυτός στο διήγημά του, περιγράφει μια επίσκεψη στο σπίτι του Γιάννη μια μέρα που δεν ήταν εκεί το Πετρί και εγκιβωτισμένη εκεί την ιστορία με την κούνια που της άρεσε να κάνει και που ο Γιάννης της την απέτρεπε, και τις έλεγε δεν είσαι πια κοπέλα, δεν είσαι ούτε μικροπαντρεμένη (πρβλ. προηγούμενη ανάρτηση για την Παναγιά την Κουνίστρα). Κοίταζα την φωτογραφία. Δεν είναι και λίγο να κοιτάς «πραγματικό» ήρωα ενός διηγήματος. Θαρρώ ένοιωσα λίγο σαν την Κλαρίσσα Νταλλογουέη, στο ομωνυμο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, εκεί που στο περίφημο πάρτι της, συναντά τη Σάλλυ Σέτον, την αγαπημένη της φίλη. Τριάντα χρόνια μετά, η Σάλλυ Σέτον έχει αλλάξει. Εχει κάνει πέντε παιδιά και είχε παχύνει τόσο που η ιδια η Κλαρίσσα δεν την αναγνώρισε.  
Οι φωτογραφίες από την ταινία, τις δείχνουν Κλαρίσσα και Σάλλυ σε νεαρή ηλικία – μια ανάμνηση – και στο πάρτυ, όπως είναι τώρα.
Κατά σύμπτωσιν, στις αναμνήσεις της Κλαρίσσα υπάρχει και μια σκηνή με κούνια.
Το ίδιο υπάρχει – μια κούνια δηλαδή – στις δικές μου αναμνήσεις για το Πετρί. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s