Κατοίκησα κι εγώ κάποτε σε ένα ίδιο σπίτι (ενθυμήματα)

Κατοίκησα κι εγώ κάποτε σε ένα ίδιο σπίτι.

Μια τέτοια σβούρα είχα.

Μυθική.

Όχι δεν είχα. Παρατηρητής.

Κι αυτό μετράει.

Να βλέπεις  την μαγική τέχνη της περιέλιξης, να φεύγει από τα χέρια του αγοριού, τι στρόβιλος, στο λίκνισμα να ανταγωνίζονται,  θα πέσει ή δεν θα πέσει, πέφτει – όχι  κρατάει  ακόμα λίγο και εσύ  να υπνωτίζεσαι. Κι ένα αριθμητήριο, ευσυνείδητα να ακολουθεί τις προσταγές των δακτύλων.  Είχα κι εγώ. Κατατάξεις, ανακατατάξεις, εξημερωμένοι αριθμοί. Ίσοι μεταξύ ίσων στην τέλεια διαίρεση.

Και στα μικρά μου παπουτσάκια  κρύβεται η φθορά. Πάλι τα βάψαμε.  (είχα κι εγώ τα ίδια) Να αντέχουν. Να πίνουν οι ρωγμές λευκότητα. Τα βήματα στο μέλλον να λαμπρύνουν. Στο παρόν.

Από εκεί που ακούμε τώρα απόμακρους, τους ίδιους ήχους. Γκαζάκια, λαλαρίδια του γιαλού χρωματιστά. Παραγγέλματα.

Από την άλλη χώρα. Το παρελθόν που λέγαμε. Που όλα συνέβαιναν τότε τα ίδια…

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Μάρτιος 2014

005

 

007

 

008

 

009

 

 

 

(Φωτογράφησα χτες μια προθήκη σε μια μυθική γωνιά, το Λουκουμάκι, στον Ταύρο, κοντά στις γραμμές του τραίνου)

010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s