Γυναικείες περούκες στη βιτρίνα. Η αβάσταχτη ομοιομορφία του διαφορετικού

Κεφάλια γυναικών  με περούκες στη βιτρίνα. Στοά της Όπερας στην Ακαδημίας.

Πώς ο μεγάλος αριθμός, το ένα κεφάλι δίπλα στο άλλο, καταργεί αυτό που υπόσχεται το προϊόν: την παραλλαγή, τη διαφορά και  το μεταλλάσσει  στο αντίθετό του, σε αγχώδη  ομοιότητα.  Μια συνθήκη  της ομοιομορφίας η παράταξη των κεφαλιών… Απαράλλαχτες  μέσα στη διαφορά τους.

Θυμάμαι τα όνειρα της Τερέζας στην Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι του Μίλαν Κούντερα.  Όνειρα απειλητικά με μεγάλους αριθμούς όμοιων γυναικών να παρελαύνουν την πισίνα και κάποιος τις πυροβολεί, ή μεταφέρονται νεκρές με όλες τους τις αισθήσεις  σε ένα καμιόνι. Η  πρωταγωνίστρια μια από αυτές.  Η ομοιότητά τους και η ομοιότητά της μαζί τους – δεν μπορούσε να ξεχωρίσει  όσο και να ήθελε από αυτές – ήταν για μένα συνώνυμο της φρίκης. Ακόμα και τώρα είναι η μόνη σκηνή από το βιβλίο που θυμάμαι τόσο γλαφυρά. Υποτίθεται εξέφραζαν το άγχος της απέναντι στις άλλες γυναίκες, που τις θεωρούσε δυνητικές ερωμένες του Τόμας, του εραστή της, σύμφωνα με τον αφηγητή.

Άγχος φτιαγμένο από τα υλικά μιας δυστοπίας. Ήξερε καλά γιατί έγραφε ο Κούντερα.

 

066065064063062

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s