Στην Πύλη του Παραδείσου η Φρασίκλεια…

Την Κυριακή που μας πέρασε  στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Πάλι μπροστά στο άγαλμα της Φρασίκλειας. Την γνώρισα από το βιβλίο του Svenbro για την ανθρωπολογία της ανάγνωσης στην Αρχαία Ελλάδα και κάθε φορά ξεκινώ την περιπλάνηση από εκεί.
Η Φρασίκλεια, η Κόρη που «φράσει» (δείχνει ή προσέχει)  το «κλέος» (τη φήμη). Είχα γράψει παλαιότερα στο facebook για τα χιλιάδες αινίγματα που προκαλεί στο πέρασμά της, για το λωτό το άνθος του πυρός τη  μεταφορική φωτιά, που κλείνει τη νύχτα και ανοίγει τη μέρα και που μέσα στη νύχτα της Λήθης το κλέος της Φρασίκλειας περιμένει να ακουστεί με την Ανάγνωση, την αναγνώριση και την αλήθεια…
Διάφορα καταπληκτικά είχα διαβάσει στο βιβλίο του Svenbro, και την επιγραφή με τα τέσσερα κ στη σειρά, όπου ασκούνταν στην ανάγνωση οι μαθητές των αρχαίων ελληνικών στα σχολειά της Σουηδίας – Σήμα Φρασίκλειας,| Κόρη κεκλήσομαι,| αιεί αντί γάμου | παρά Θεών τούτο | λαχουσ’ όνομα Αριστίων Πάρι[ος μ’ επ]ό[ε]σε
(Μτφρ.: Μνήμα της Φρασίκλειας, θα καλούμαι κόρη για πάντα, αφού αντί για γάμο οι θεοί αυτό το όνομα μου όρισαν. Με έφτιαξε ο Αριστίων ο Πάριος) για το ότι ίσως είναι αυτή η Κόρη, αυτή που δεν παντρεύτηκε ποτέ και όχι η Περσεφόνη…

Το άγαλμα της μεγαλόφωνης ανάγνωσης λοιπόν, που χάρη στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο, η  όμορφη Φρασίκλεια  βγήκε από τη μοίρα του να μοιράζεται τη θλίψη της ως ταφικό μνημείο και αναδείχτηκε σε υπόδειγμα μεταφορών, νοημάτων, θεωρίας των σημείων, του διπλού τρόπου ύπαρξης της Κόρης με το μισό της όνομα (Φρασι – δείχνω) στον κόσμο της σιωπής και άλλο μισό κλέος – φήμη στον ζωντανό κόσμο των ήχων, της υψηλόφωνης ανάγνωσης

Αυτή τη φορά, στα όρια της μικρής μου μηχανής, εστίασα στα σχήματα, στα σύμβολα του φορέματος, στη ζώνη, στο αινιγματικό αυτό αρχαϊκό χαμόγελο, στα μάτια…
Πολλές φωτογραφίες, που ίσως απομακρύνονται κάποια στιγμή από το άγαλμα, αινίγματα. Θυμήθηκα, τώρα που τις ετοίμαζα για ανάρτηση, το ποίημα του Wallace Stevens  για την Πύλη του Παραδείσου, για την νεκρή ανατολίτισα πριγκίπισσα την Baldourbadour που η ομορφιά της, αποδομημένη, ίσως αγνώριστη, μεταφέρεται από το σωρό των σκουληκιών. To σκεφτόμουν αλλά δεν είναι έτσι. Η αινιγματική ομορφιά της Φρασίκλειας, δεν θα είναι ποτέ μια μακάβρια απαρίθμηση. Ιριδισμοί, αντανακλάσεις, πολλαπλασιασμοί, αινίγματα και άλλα αινίγματα, χωρίς φωνή μια λάμψη, σιωπηλές εικόνες, αφηγήσεις. Κόρη κεκλήσομαι, αντί γάμου…  034035036038039040041042044045046047048049050051052053054055056057058059060061062063064065066067068069072073074075076

5 thoughts on “Στην Πύλη του Παραδείσου η Φρασίκλεια…

  1. καταπληκτικες οι φωτο .. ειναι μια οαση για μενα να βλεπω τα γραπτα σου και τις φωτο Πολυ.. ευχαριστω… μας φερνεις σε μια εποχη ομορφιας και μαζι νοσταλγιας.. ομορφες απολαυσεις… νασαι καλα.. φιλια απο Μοναχο
    Βενετια Καπερνεκα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s