Πεταλούδες, κεντήματα, ο τελευταίος τελάλης και άλλα έντομα από το Μουσείο του Λάουθ, στο Λινκολνσάιρ

Γενική καθαριότητα σήμερα στο σκληρό δίσκο. Όσο άντεξα, παρά το ότι τα δώδεκα γιγκαμπάιτ που απέκτησα δείχνουν ότι άξιζε τον κόπο. Κάποιες φωτογραφίες, από το 2009 τις είχα διπλές, εκ μεταφοράς από υπολογιστή σε υπολογιστή από φόβο μην χαθούν, φωτογραφίες από ταξίδια. Εκεί βρήκα αυτές από την επίσκεψη στο Λάουθ, την Αγία Μαργαρίτα του Κέντιγκτον –  τις έχω αναρτήσει παλαιότερα στις Πινακίδες από κερί και σε ένα άλμπουμ στο φέησμπουκ  με την ονομασία «Εις ξένην γην τον τάφον…» μια και στο νεκροταφείο αυτής της εκκλησίας βρίσκεται ο τάφος του Ανδρέα Κάλβου, ο οποίος έζησε εκεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διδάσκοντας Γαλλικά και Μαθηματικά στο οικοτροφείο της Αγγλίδας Γυναίκας του.
Άκουσα για πρώτη φορά για τη Λογοτεχνική Λέσχη Φυσιοδιφών και Αρχαιοφίλων – σήμερινό Μουσείο –  του Λάουθ, το σωστό είναι διάβασα για αυτήν, στις Δοκιμές του Σεφέρη, τότε που έγραφε στο ημερολόγιό του για την επίσκεψη εκεί με αφορμή την ανακομιδή των οστών του Ανδρέα Κάλβου. Είχε συνομιλήσει με τον πρόεδρό της τον κύριο Γουάιτ, ο οποίος του είχε μεταφέρει τις αναμνήσεις του για τον ξένο καθηγητή, που πολλοί νόμιζαν Ελβετό, που περπατούσε με τα πόδια κατά μήκος της Χάι Χολμ Ρόουντ μέχρι την εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας.
Κατά την επίσκεψή μου εκεί, πήρα πολλές φωτογραφίες από το Μουσείο, είχα μια ιδιωτική πολύ φιλόφρονα ξενάγηση. Το πάθος για τον Ανδρέα Κάλβο που εκείνοι  θεωρούν κομμάτι της ιστορίας της πόλης τους, και κατά συνέπεια για τα ενθυμήματα της πόλης τους έκδηλο… Μου έδειξαν στο Πανόραμα του 19ου αιώνα το οικοτροφείο της γυναίκας του, μια και έχει κατεδαφιστεί το σχολείο αυτό και τώρα είναι το Πάρκιν του νοσοκομείου, και με ξενάγησαν στα εκθέματα, ψηφίδες της ιστορίας της πόλης τους για την οποία ήδη είχα ερευνήσει για το βιβλίο μου, εποχές που «εξακριβώνονταν» κατά τον Καβαφικό τρόπο, καρδιές που άνοιγαν.
Αναρτώ μερικές φωτογραφίες από το Μουσείο. Από τη συλλογή εντόμων και άλλες αγαπημένες.  Δεν ξέρω αν μιλούν στον επισκέπτη όπως μου μίλησαν εμένα. Ήμουν ήδη εκεί πριν τις δω.
Η συλλογή από πεταλούδες, τα απολιθώματα, ευρήματα από την προϊστορική κοιλάδα, σαρκοφάγοι από το παλαιό Αββαείο αλλά και εικόνες από την περασμένη ζωή της «άτονης» όπως είχε χαρακτηρίσει ο Γ. Σεφέρης πόλης τους. Η φωτογραφία του τελευταίου τελάλη, εικόνες από την πλημμύρα των αρχών του περασμένου αιώνα, επιφανείς προσωπικότητες της πόλης, ιατρικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, μέτρα και σταθμά, ενδυμασίες, κεντήματα φυτολόγια και ημερολόγια κοριτσιών, σχολικοί έλεγχοι… ενθυμήματα από την μικρή ιστορία που οι  κάτοικοι συντηρούν στοργικά και που επισκέπτες που έχουν μεταναστεύει επιστρέφουν για να επισκεφθούν. Ή άλλοι όπως εμείς, που θεωρούμε το Λάουθ δεύτερη πατρίδα του Ανδρέα Κάλβου και προσπαθούμε να δούμε τι  ίσως έβλεπε, όταν έκανε τον περίπατό του σκυφτός, ή όταν έσκυβε από το παράθυρο του οικοτροφείου της γυναίκας του.
Αυτό που με συγκινεί όμως ιδιαιτέρως, και αναρτώ  είναι μια φωτογραφία που τράβηξα εκτός Μουσείου, από το νεκροταφείο. Πρόκειται για τον τάφο του κυρίου Γουάιτ, που όπως μου εξήγησαν από το Μουσείο, ζήτησε να ταφεί εκεί για να πάρει παράταση η διατήρηση του περιβόλου  της εκκλησίας της Αγίας Μαργαρίτας του Κέντιγκτον, ως νεκροταφείου, για άλλα εκατό χρόνια, ανεξάρτητα με το τι θα γίνει με την ίδια την εκκλησία, που τότε συζητιόταν να βγει σε πληστηριασμό. Γι αυτό είχε είχα γράψει στο βιβλίο μου για αυτό, τώρα αυτό είναι πια γεγονός. Ανάρτησα και μια φωτογραφία του τάφου του Ανδρέα Κάλβου…
Πόλυ Χατζημανωλάκη
30 Ιανουαρίου 2014

29 Ιουλίου 06729 Ιουλίου 06829 Ιουλίου 06929 Ιουλίου 07029 Ιουλίου 07829 Ιουλίου 08029 Ιουλίου 08129 Ιουλίου 08229 Ιουλίου 08329 Ιουλίου 08629 Ιουλίου 08729 Ιουλίου 08829 Ιουλίου 08929 Ιουλίου 09129 Ιουλίου 094 29 Ιουλίου 09529 Ιουλίου 09629 Ιουλίου 09729 Ιουλίου 09829 Ιουλίου 09929 Ιουλίου 10029 Ιουλίου 101 29 Ιουλίου 10529 Ιουλίου 106 29 Ιουλίου 10729 Ιουλίου 10829 Ιουλίου 10929 Ιουλίου 11029 Ιουλίου 11129 Ιουλίου 112 29 Ιουλίου 113 29 Ιουλίου 116 29 Ιουλίου 11929 Ιουλίου 122 29 Ιουλίου 124 29 Ιουλίου 12529 Ιουλίου 126 29 Ιουλίου 127 29 Ιουλίου 128 29 Ιουλίου 12929 Ιουλίου 133 29 Ιουλίου 136 29 Ιουλίου 140 29 Ιουλίου 145 29 Ιουλίου 14729 Ιουλίου 148 29 Ιουλίου 149 29 Ιουλίου 151 29 Ιουλίου 152 29 Ιουλίου 15529 Ιουλίου 156 29 Ιουλίου 159 29 Ιουλίου 161 29 Ιουλίου 164 29 Ιουλίου 16529 Ιουλίου 166 29 Ιουλίου 167 29 Ιουλίου 16929 Ιουλίου 170 29 Ιουλίου 17130 Ιουλίου 12530 Ιουλίου 086

Καταστήματα εμπορίας υφασμάτων στο κέντρο της Αθήνας

Καταστήματα εμπορίας υφασμάτων στο κέντρο της Αθήνας. Αιόλου, Μητροπόλεως, Ερμού, Περικλέους.

Τόπια στο δρόμο, ράφια, ξύλινοι πάγκοι.

Λέξεις ξεχασμένες όπως διπλόφαρδο, κάμποτο, καμπαρντίνα…Ποπλίνα.
Πρώτη ύλη για λειτουργίες χειροποίητες. Η ραπτική και η τέχνη του να μετατρέπεις σε μήκος το υλικό, οι μικρές διαφωνίες του εμπόρου και της νοικοκυράς.

Ζωντανά σημάδια των εποχών της φθοράς των αλλαγών, της προσαρμογής.
Περιπλάνηση στο χρόνο είναι πάντα ο περίπατος στο κέντρο.
Πόλυ Χατζημανωλάκη
Ιανουάριος 2014

032

033038

039

040

051

052

053

054

055

056

057

058

060

 

Γυναικείες περούκες στη βιτρίνα. Η αβάσταχτη ομοιομορφία του διαφορετικού

Κεφάλια γυναικών  με περούκες στη βιτρίνα. Στοά της Όπερας στην Ακαδημίας.

Πώς ο μεγάλος αριθμός, το ένα κεφάλι δίπλα στο άλλο, καταργεί αυτό που υπόσχεται το προϊόν: την παραλλαγή, τη διαφορά και  το μεταλλάσσει  στο αντίθετό του, σε αγχώδη  ομοιότητα.  Μια συνθήκη  της ομοιομορφίας η παράταξη των κεφαλιών… Απαράλλαχτες  μέσα στη διαφορά τους.

Θυμάμαι τα όνειρα της Τερέζας στην Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι του Μίλαν Κούντερα.  Όνειρα απειλητικά με μεγάλους αριθμούς όμοιων γυναικών να παρελαύνουν την πισίνα και κάποιος τις πυροβολεί, ή μεταφέρονται νεκρές με όλες τους τις αισθήσεις  σε ένα καμιόνι. Η  πρωταγωνίστρια μια από αυτές.  Η ομοιότητά τους και η ομοιότητά της μαζί τους – δεν μπορούσε να ξεχωρίσει  όσο και να ήθελε από αυτές – ήταν για μένα συνώνυμο της φρίκης. Ακόμα και τώρα είναι η μόνη σκηνή από το βιβλίο που θυμάμαι τόσο γλαφυρά. Υποτίθεται εξέφραζαν το άγχος της απέναντι στις άλλες γυναίκες, που τις θεωρούσε δυνητικές ερωμένες του Τόμας, του εραστή της, σύμφωνα με τον αφηγητή.

Άγχος φτιαγμένο από τα υλικά μιας δυστοπίας. Ήξερε καλά γιατί έγραφε ο Κούντερα.

 

066065064063062

Οι παπαγάλοι του Αρχαιολογικού Μουσείου

Είχα ακούσει κάποτε για την συνήθεια των Νεοϋορκέζων να μεγαλώνουν σπίτια τους, ως κατοικίδια,  κροκόδειλους, φίδια και άλλα εξωτικά ζώα, που όταν μεγάλωναν  δεν ήξεραν τι να τα κάνουν και τα πέταγαν στον υπόνομο. Κυκλοφόρησε μετά η φήμη – ενδεχομένως το έχω διαβάσει σε κάποιο μυθιστόρημα του Paul Auster – ότι κάτω από τη Νέα Υόρκη στο δίκτυο των υπονόμων, υπάρχει μια ζούγκλα, γεμάτη άγρια ζώα που έχουν ελευθερωθεί και έχουν βρει καταφύγιο.
Αυθορμήτως αυτό σκέφτηκα, τηρουμένων των αναλογιών, βλέποντας το ζευγάρι με τους δύο παπαγάλους στον τοίχο του Αρχαιολογικού Μουσείου. Δεν ξέρω αν έχουν χτίσει  οι ίδιοι τη φωλιά τους , ή αν την έχουν βρει έτοιμη από χελιδόνια. Πάντως έχουν εγκλιματιστεί τέλεια, ίσως ετοιμάζονται να φτιάξουν οικογένεια…

016017019024025132133134135136

Στην Πύλη του Παραδείσου η Φρασίκλεια…

Την Κυριακή που μας πέρασε  στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Πάλι μπροστά στο άγαλμα της Φρασίκλειας. Την γνώρισα από το βιβλίο του Svenbro για την ανθρωπολογία της ανάγνωσης στην Αρχαία Ελλάδα και κάθε φορά ξεκινώ την περιπλάνηση από εκεί.
Η Φρασίκλεια, η Κόρη που «φράσει» (δείχνει ή προσέχει)  το «κλέος» (τη φήμη). Είχα γράψει παλαιότερα στο facebook για τα χιλιάδες αινίγματα που προκαλεί στο πέρασμά της, για το λωτό το άνθος του πυρός τη  μεταφορική φωτιά, που κλείνει τη νύχτα και ανοίγει τη μέρα και που μέσα στη νύχτα της Λήθης το κλέος της Φρασίκλειας περιμένει να ακουστεί με την Ανάγνωση, την αναγνώριση και την αλήθεια…
Διάφορα καταπληκτικά είχα διαβάσει στο βιβλίο του Svenbro, και την επιγραφή με τα τέσσερα κ στη σειρά, όπου ασκούνταν στην ανάγνωση οι μαθητές των αρχαίων ελληνικών στα σχολειά της Σουηδίας – Σήμα Φρασίκλειας,| Κόρη κεκλήσομαι,| αιεί αντί γάμου | παρά Θεών τούτο | λαχουσ’ όνομα Αριστίων Πάρι[ος μ’ επ]ό[ε]σε
(Μτφρ.: Μνήμα της Φρασίκλειας, θα καλούμαι κόρη για πάντα, αφού αντί για γάμο οι θεοί αυτό το όνομα μου όρισαν. Με έφτιαξε ο Αριστίων ο Πάριος) για το ότι ίσως είναι αυτή η Κόρη, αυτή που δεν παντρεύτηκε ποτέ και όχι η Περσεφόνη…

Το άγαλμα της μεγαλόφωνης ανάγνωσης λοιπόν, που χάρη στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο, η  όμορφη Φρασίκλεια  βγήκε από τη μοίρα του να μοιράζεται τη θλίψη της ως ταφικό μνημείο και αναδείχτηκε σε υπόδειγμα μεταφορών, νοημάτων, θεωρίας των σημείων, του διπλού τρόπου ύπαρξης της Κόρης με το μισό της όνομα (Φρασι – δείχνω) στον κόσμο της σιωπής και άλλο μισό κλέος – φήμη στον ζωντανό κόσμο των ήχων, της υψηλόφωνης ανάγνωσης

Αυτή τη φορά, στα όρια της μικρής μου μηχανής, εστίασα στα σχήματα, στα σύμβολα του φορέματος, στη ζώνη, στο αινιγματικό αυτό αρχαϊκό χαμόγελο, στα μάτια…
Πολλές φωτογραφίες, που ίσως απομακρύνονται κάποια στιγμή από το άγαλμα, αινίγματα. Θυμήθηκα, τώρα που τις ετοίμαζα για ανάρτηση, το ποίημα του Wallace Stevens  για την Πύλη του Παραδείσου, για την νεκρή ανατολίτισα πριγκίπισσα την Baldourbadour που η ομορφιά της, αποδομημένη, ίσως αγνώριστη, μεταφέρεται από το σωρό των σκουληκιών. To σκεφτόμουν αλλά δεν είναι έτσι. Η αινιγματική ομορφιά της Φρασίκλειας, δεν θα είναι ποτέ μια μακάβρια απαρίθμηση. Ιριδισμοί, αντανακλάσεις, πολλαπλασιασμοί, αινίγματα και άλλα αινίγματα, χωρίς φωνή μια λάμψη, σιωπηλές εικόνες, αφηγήσεις. Κόρη κεκλήσομαι, αντί γάμου…  034035036038039040041042044045046047048049050051052053054055056057058059060061062063064065066067068069072073074075076

Βιτρίνα παλαιοπωλείου στην οδό Ιπποκράτους

Φωτογράφισα μια βιτρίνα παλαιοπωλείου στην οδό Ιπποκράτους
Ο Παλαιοπώλης στο βάθος διακρίνεται. Ο γέρος Χρόνος πίσω από το τζάμι του ενυδρείου. Άλλος κόσμος. Μεταφυσικές διαστάσεις.  Οι εποχές συνυπάρχουν χωρίς να εναλλάσσονται  από την άλλη μεριά του καθρέφτη. Στρατιώτες σε σχηματισμούς. Οι μαχητές του Ρόμμελ – οι σταυροφόροι.  Περιμένουν αυτόν που θα κατανοήσει τη χαρμόσυνη αυταπάτη.

Νικηφόρες μάχες, ο χάρτης. Η ιδέα της μάχης. Οι φρουροί.
Ένας χώρος θελκτικού μυστηρίου.
Ονειρευόμαστε με τον τρόπο που ζούμε. Η ίδια μοναξιά. Λίμνες ποτάμια, η σκόνη του χρόνου. Ίσως μια οργιαστική βλάστηση. Το παρελθόν ένα ήσυχο όνειρο.005

004

003

 

 

006