Το Πνεύμα του Κυνός: Σκέψεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου του Κώστα Μαυρουδή Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

Μαυρ4

Φωτό από την ταινία 8 1/2 του Φελλίνι

Ιστορίες για σκύλους, ιστορίες με σκύλους, σκύλοι στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στις αναμνήσεις, σκύλοι στο περιθώριο της ιστορίας, σκύλοι στα αποκόμματα των εφημερίδων, σκύλοι όταν ο συγγραφέας για χρόνια πλάγιαζε νωρίς. Ότι οι σκύλοι είναι οι αφορμή και αυτό έχει ειπωθεί από τους επαρκείς αναγνώστες του βιβλίου που ήδη έχουν γράψει. Είχα την ευκαιρία να αρχίσω την ανάγνωση έχοντας ήδη διαβάσει γνώμες άλλων, που όλες προσφέρουν στην υποδοχή αυτού του τόσο παράξενου βιβλίου ώστε να επιβεβαιώσω κι εγώ πολλά από όσα λέγονται. Η δική μου αίσθηση λοιπόν, ας καταγραφεί στο βιβλίο επισκεπτών, σαν μια μικρή προσθήκη, ένα φόρο τιμής στο Πνεύμα του Κυνός, μια αλλόκοτη αλληλεπίδραση εξω –  λογική, εξω – λογοτεχνική, από τα βάθη των συμβόλων, της ψυχικής ενέργειας που εκλύεται και σε οδηγεί πέρα και από την αναγνωστική απόλαυση σε έναν συντονισμό συνειδησιακό, σε μια διεύρυνση της όρασης και της ευαισθησίας, σε μια οικείωση με ιδιότητες πέραν του ανθρωπίνου, αλλά ανθρωποποιημένες…

Μαυρ

Το Πνεύμα του Κυνός, παίρνει εικόνες ναρκωμένες από μια θάλασσα πιθανοτήτων –  της μνήμης ή της επινόησης; –  και τις αποκαθιστά σε  μικρές μυθοπλασίες, κρίκους μιας αλυσίδας, φάρμακον μιας θεραπείας.
Κατεβάζει το φράγμα των αναστολών,  όπως και στην ποιητική συλλογή του συγγραφέως (που προέρχεται από την ποίηση)  Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια και δημιουργεί την κοίτη μιας ροής συναισθημάτων – μιας «σπλαχνικής» γραφής κατά τον τρόπο της σπλαχνικής ανάγνωσης που είχε κάνει ο Γιουνγκ στον Οδυσσέα του Τζαίημς Τζόυς (όπως είχα γράψει τότε και τώρα πάλι διαπιστώνω)
Μια νέα γλώσσα, εικόνες της όσφρησης, της γεύσης, της αφοσίωσης, μιας άλλης κλίμακας χρόνου, οι συνήθειες των κυνόφιλων μια σκαλωσιά για να απλωθεί η ιστορία. Μια επικοινωνία τόσων αφηγητών (ανάμεσά τους και γυναίκες – Διοτίμες)  που σαν τους παράξενους συντρόφους  στη σπηλιά των ιδεών στα Ρόδινα Ακρογιάλια του Παπαδιαμάντη συνομιλούν περί έρωτος  ή άλλοτε σαν τους σοφούς στο Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων του Ίταλο Καλβίνο, ανταλλάσουν μεταξύ τους εικόνες του Ταρώ, σκηνές παιδικής ηλικίας, εικόνες από την μικρή ιστορία μιας επαρχιακής πόλης, ποιήματα άλλων, διηγήματα για ανέστια λυκόσκυλα,  εικόνες  βιωμένες, επινοημένες, όμορφα αφηγημένες, ιστορίες τραυμάτων κυρίως, στα όρια της ποίησης, του δοκιμίου, του αφορισμού…

Μαυρ1

Από το προσωπικό ιστολόγιο του Κώστα Μαυρουδή costas-mavroudis.blogspot.gr
Άτιτλο: είναι τα σημερινά ευρήματα (ημ. 1 Δεκεμβρίου 2013)

Οι αναλογίες που ανακαλώ για να συλλάβω, να περιγράψω, να εντάξω το εγχείρημα του Κώστα Μαυρουδή  στις προηγούμενες αναγνώσεις μου ίσως το αδικούν και το περιορίζουν. Θα προσθέσω το κοινό  βίωμα του παιδιού που μεγαλώνει σε νησί της επαρχίας και παρατηρεί κρυφά  τους επισκέπτες, κάποτε συνομιλεί μαζί τους, τους βλέπει μετά να φεύγουν με το πλοίο…

Πόλυ Χατζημανωλάκη
22 Δεκεμβρίου 2013

Animus Canis: Σκέψεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου του Κώστα Μαυρουδή Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

Μαυρ4

Φωτό από την ταινία 8 1/2 του Φελλίνι

Ιστορίες για σκύλους, ιστορίες με σκύλους, σκύλοι στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στις αναμνήσεις, σκύλοι στο περιθώριο της ιστορίας, σκύλοι στα αποκόμματα των εφημερίδων, σκύλοι όταν ο συγγραφέας για χρόνια πλάγιαζε νωρίς. Ότι οι σκύλοι είναι η  αφορμή και αυτό έχει ειπωθεί από τους επαρκείς αναγνώστες του βιβλίου που ήδη έχουν γράψει το εγνώριζα ήδη.  Είχα την ευκαιρία να αρχίσω την ανάγνωση έχοντας ήδη διαβάσει γνώμες άλλων, που όλες προσφέρουν στην υποδοχή αυτού του τόσο παράξενου βιβλίου ώστε να επιβεβαιώσω κι εγώ πολλά από όσα λέγονται. Η δική μου αίσθηση λοιπόν, ας καταγραφεί στο βιβλίο επισκεπτών, σαν μια μικρή προσθήκη, ένα φόρο τιμής στο Πνεύμα του Κυνός, μια αλλόκοτη αλληλεπίδραση εξω –  λογική, εξω – λογοτεχνική, από τα βάθη των συμβόλων, της ψυχικής ενέργειας που εκλύεται και σε οδηγεί πέρα και από την αναγνωστική απόλαυση σε έναν συντονισμό συνειδησιακό, σε μια διεύρυνση της όρασης και της ευαισθησίας, σε μια οικείωση με ιδιότητες πέραν του ανθρωπίνου, αλλά ανθρωποποιημένες….
Μαυρ

Μαυρ1

Από το προσωπικό ιστολόγιο του Κώστα Μαυρουδή costas-mavroudis.blogspot.gr
Άτιτλο: είναι τα σημερινά ευρήματα (ημ. 1 Δεκεμβρίου 2013)

Το Πνεύμα του Κυνός, παίρνει εικόνες ναρκωμένες από μια θάλασσα πιθανοτήτων –  της μνήμης ή της επινόησης; –  και τις αποκαθιστά σε  μικρές μυθοπλασίες, κρίκους μιας αλυσίδας, φάρμακον μιας θεραπείας.
Κατεβάζει το φράγμα των αναστολών,  όπως και στην ποιητική συλλογή του συγγραφέως (που προέρχεται από την ποίηση)  Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια και δημιουργεί την κοίτη μιας ροής συναισθημάτων – μιας «σπλαχνικής» γραφής κατά τον τρόπο της σπλαχνικής ανάγνωσης που είχε κάνει ο Γιουνγκ στον Οδυσσέα του Τζαίημς Τζόυς (όπως είχα γράψει τότε και τώρα πάλι διαπιστώνω)
Μια νέα γλώσσα, εικόνες της όσφρησης, της γεύσης, της αφοσίωσης, μιας άλλης κλίμακας χρόνου, οι συνήθειες των κυνόφιλων μια σκαλωσιά για να απλωθεί η ιστορία. Μια επικοινωνία τόσων αφηγητών (ανάμεσά τους και γυναίκες – Διοτίμες)  που σαν τους παράξενους συντρόφους  στη σπηλιά των ιδεών στα Ρόδινα Ακρογιάλια του Παπαδιαμάντη συνομιλούν περί έρωτος  ή άλλοτε σαν τους σοφούς στο Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων του Ίταλο Καλβίνο, ανταλλάσουν μεταξύ τους εικόνες του Ταρώ, σκηνές παιδικής ηλικίας, εικόνες από την μικρή ιστορία μιας επαρχιακής πόλης, ποιήματα άλλων, διηγήματα για ανέστια λυκόσκυλα,  εικόνες  βιωμένες, επινοημένες, όμορφα αφηγημένες, ιστορίες τραυμάτων κυρίως, στα όρια της ποίησης, του δοκιμίου, του αφορισμού…

Οι αναλογίες που ανακαλώ για να συλλάβω, να περιγράψω, να εντάξω το εγχείρημα του Κώστα Μαυρουδή  στις προηγούμενες αναγνώσεις μου ίσως το αδικούν και το περιορίζουν. Θα προσθέσω το κοινό  βίωμα του παιδιού που μεγαλώνει σε νησί της επαρχίας και παρατηρεί κρυφά  τους επισκέπτες, κάποτε συνομιλεί μαζί τους, τους βλέπει μετά να φεύγουν με το πλοίο…

Πόλυ Χατζημανωλάκη
22 Δεκεμβρίου 2013

Η Σοφία Φιλιππίδου, ένας γραφιάς en personne: σκέψεις μετά την παράσταση του Μπάρτλεμπυ

 

Την Τετάρτη που μας πέρασε, κατάφερα επί τέλους να δω την παράσταση της Σοφίας Φιλιππίδου «Μπάρτλεμπυ ο γραφιάς» στο Από Μηχανής Θέατρο, στο Μεταξουργείο. Είχα την ευκαιρία να είμαι στην πρόβα ένα μήνα πριν την πρεμιέρα, είχα διαβάσει το κείμενο ακόμα παλαιότερα και η αλήθεια είναι ότι θεωρούσα πηγαίνοντας ότι θα ξαναέβλεπα ένα έργο που αγαπώ πολύ (όλη η ιστορία για το έργο και την πρόβα εδώ:  Ο Μπάρτλεμπυ «θα προτιμούσε όχι» στο Μεταξουργειο) μια και η πρόβα, παρά τις διακοπές, τα σχόλια  του σκηνοθέτη (Σ.Φ.)  και τις παρεμβάσεις αυτών που συμμετείχαν, μου έδινε μια πλήρη του έργου (που το είχα ούτως ή άλλως στο μυαλό μου)
Η πραγματικότητα όμως ξεπέρασε αυτό που περίμενα. Η παράσταση είχε προχωρήσει πολύ από τότε που την είχα αφήσει, είχε απογειωθεί και είχε σφιχτοδεθεί.
Μια αρμονία στην επικοινωνία, στυλιζάρισμα των χαρακτήρων μέχρις εσχάτων ξεκινώντας από το μακιγιάζ.

Μια θεατρική ευωχία: μια παράσταση συναρπαστική, τραγική, υπερρεαλιστική, σφιχτοδεμένη, με βάθος, λεπτή ειρωνεία και χιούμορ. Είμαι βεβαία ότι η Σοφία Φιλιππίδου έχει κάνει την επιλογή της μουσικής και των μικρών βίντεο από ταινίες του αγαπημένου της Μελιές, που αποφόρτιζαν την ένταση ανάμεσα στις σκηνές.
Τα σκηνικά σύγχρονα, μινιμαλιστικά, το εσωτερικό ενός δικηγορικού γραφείου στη Γουώλ Στρητ στα τέλη του 19ου αιώνα, οι γραφείς κάθονταν σε μικρά μεταλλικά γραφεία, τα κινούμενα διαφανή παραβάν – τοίχοι που χώριζαν χωρίς να κόβουν το χώρο, τα κοστούμια δεν ήταν εποχής, αλλά παραλλαγές του γραφειοκρατικού γκρι, ακριβώς αυτό που έπρεπε για ένα τέτοιο γραφείο.
Αργότερα, μετά το τέλος της παράστασης σε ένα διπλανό καφενείο, είχα την ευκαιρία να ακούσω τους ηθοποιούς και τη Σοφία Φιλιππίδου σε μια συνέντευξη στο δημοσιογράφο Μάριο Ιωάννου. Τους άκουγα να υπερασπίζονται το έργο, να συζητούν για τη σημασία της άρνησης του Μπάρτελμπυ, το περίφημο «θα προτιμούσα όχι» που έλεγε μέχρις εσχάτων, τη σχέση του με την εποχή μας, την σχέση του με το κίνημα της ανυπακοής του Θορώ, για το βάθος του κάθε χαρακτήρα που υποδύονταν και σκεφτόμουν πόσος δρόμος έχει διανυθεί από τότε που ο κείμενο του Μέλβιλ έγινε πατρόν, κόπηκε, ράφτηκε, θεατροποιήθηκε, και ζωντάνεψε. Μιλάγαμε πλέον για ένα θεατρικό έργο.

Οι χάρτινοι Διάνος, Πιπέρης και Τσιμπίδας – οι γραφείς της νουβέλας  – είχαν αποκτήσει ορατό περίγραμμα και βάθος… Από γραναζάκια μιας μηχανής σε δυσλειτουργία – εξαιρετική μεταφορά του Σήφη Πολυζωίδη στην συζήτηση  – ήταν άνθρωποι που επαξίως ενσάρκωναν τις συγκρούσεις του έργου, το χάος,  για να οδηγήσουν την πλοκή στη λύση της. Κουνιόνταν σαν μαριονέτες – έτσι βαμμένοι – τραγουδούσαν, χόρευαν, χοροπηδούσαν σαν κλόουν, τρόμαζαν από τη θέα του «σατανά» της ανυπακοής σαν μικρά παιδιά, συμπονούσαν…

Ήταν πια ο Τσιμπίδας (Άκης Λυρής)  που  αμφισβητεί την πυγμή του εργοδότη του και  ζηλεύει τον Μπάρτλεμπυ, ο  Διάνος έτοιμος να εκραγεί – μετά το μεσημέρι – και σχεδόν το κάνει  επί σκηνής (εξαιρετικός Σήφης Πολυζωίδης), ο νεαρός Πιπέρης (Ορέστης Μαυρόπουλος)  που ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας και όχι μόνο να τους φέρνει φρέσκα μήλα και πιπερόγλυκα –  ίσως να ήταν ο Μέλβιλ – μια επινόηση της θεατροποίησης. Ο συμπονετικός καθαριστής – Μεφιστοφελικός σιτιστής στο πρόσωπο του Αλέξανδρου Ιορδανίδη, επίσης δημιουργία της θεατροποίησης. Οπωσδήποτε η σύγκρουση, η καρδιά του έργου επαξίως στους ώμους του Κώστα Καζανά του δικηγόρου που είχε να αντιμετωπίσει τον ανδόγυνο, αινιγματικό Μπάρτλεμπυ, την Σοφία Φιλιππίδου, τον γραφιά αυτοπροσώπως, ένα Μπάρτλεμπυ που θα αφήσει, πιστεύω,  εποχή. Εύγε πολλά σε όλους τους συντελεστές, και ευχή να καταφέρει να πάρει παράταση ο  Γραφιάς της του Μέλβιλ  για ακόμα περισσότερες παραστάσεις.

Πόλυ Χατζημανωλάκη

017

019

020

 

021

024025

014015

Μια δημόσια θαλπωρή, το Κουρείο

Αυτό που είναι πίσω από τις περσίδες είναι κάτι που θαμπώνει και  φαντάζει σαν ζωγραφισμένο …
Κρυμμένο αλλά φανερό  για το φακό ζωντανεύει,

Την επιμονή του ζουμ
Φαντασμαγορία του τετριμμένου
Μια δημόσια θαλπωρή, το  Κουρείο

Οδός Ακαδήμου,  Μεταξουργείο

Πόλυ Χατζημανωλάκη
012

 

013

 

010

 

011

«Ντοκουμέντα»: η μετά θάνατον ανακάλυψη των φωτογραφιών του Ευγένιου Ατζέ, ο Γουώλτερ Μπένγιαμιν και ο Βενσάν

Διαβάζω το περίφημο δοκίμιο του Γουώλτερ Μπένγιαμιν, για το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του.
Το πώς δηλαδή τη σημερινή εποχή της φωτογραφίας, του κινηματογράφου, της μαγνητοσκόπησης, της μαγνητοφώνησης (χρησιμοποιώ) παραδείγματα μεταγενέστερα από τότε που γράφτηκε το βιβλίο, το έργο τέχνης γίνεται προσιτό στο κοινό, πολλαπλασιάζεται, αλλάζει η λειτουργία και ο τρόπος της παραγωγής του.
Αλλάζει η λειτουργία της ίδιας της τέχνης.
Δεν θέλω να απλουστεύω αλλά η εποχή του διαδικτύου και μαζική αναπαραγωγή και κοινοποίηση ηλεκτρονικών αντιγράφων έργων τέχνης είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του πόσο ενδιαφέρον φαινόταν να είναι το θέμα ήδη από το 1936 που γράφτηκε αυτό το δοκίμιο. Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση, εκτός από τις ιδέες – δυσνόητες κάποτε και ίσως ακραίες αλλά πολύ ενδιαφέρουσες του Μπένγιαμιν (για παράδειγμα δηλώνει από την αρχή ότι θα αναπτύξει τις απόψεις του χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου τις έννοιες της δημιουργικότητας, της ιδιοφυίας, της αιώνιας αξίας και του μυστηρίου εφ’ όσον αυτές είναι πρόσφορες στην ανάπτυξη φασιστικών ιδεών) – είναι το πόσο λίγα γνωρίζω για τον ΕυρωπαΪκό πολιτισμό.
Σε τι πλάτες γιγάντων πάτησε ο Μπένγιαμιν για να σκεφτεί αυτά που σκέφτηκε.
Η ανάγνωση δηλαδή του δοκιμίου αυτού μπορεί να γίνει ένα παράλληλο ανθολόγιο – ένα λεύκωμα – απόψεων και κριτικής σκέψεις σπουδαίων πνευμάτων που προβληματίζονταν μπροστά στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και την επίδρασή που είχε στην τέχνη. Και στο πώς δημιουργείται και στο πώς διαδίδεται.
Για παράδειγμα ο πρώτος που αναφέρεται εμμέσως είναι ο Πωλ Βαλερύ που πρώτος διατύπωσε μια ιδέα – επιστημονικής φαντασίας ήδη από το 1931 – για την τέχνη, τότε την εποχή του εξηλεκτρισμού και των σωλήνων υγραερίου, υποθέτοντας η τέχνη ότι θα φτάνει στα σπίτια σαν το ηλεκτρικό ρεύμα, θα μπορούμε να ακουμε σπίτι μας ένα κονσέρτο σαν να είμαστε δίπλα στην ορχήστρα ή να βλέπουμε στον τοίχο του σπιτιού μας πίνακες ζωγραφικής χωρίς να χρειάζεται να πάμε στο Μουσείο. Εξ ίσου σημαντικός είναι ο Πιραντέλο, που με το έργο του Si Gira, κινηματογραφούμε δηλαδή, υπογραμμίζει εύστοχα τις διαφορές ανάμεσα στον κινηματογράφο και το θέατρο, την κατάργηση της άμεσης σχέσης του ηθοποιού με το κοινό, τον κατακερματισμό της ερμηνείας, την κατάργηση του χρόνου της αφήγησης, την σημασία των αλλαγών της θέσης της κάμερας, τη δημιουργία του σταρ σύστεμ.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η αναφορά σε ένα Γάλλο φωτογράφο τον Ευγένιο Ατζέ (Atget) ο οποίος γύρω στα 1900 φωτογράφησε τους έρημους δρόμους του Παρισιού. Ο Μπένγιαμιν σχολιάζει την κρυφή πολιτική σημασία που υπάρχει στο να φωτογραφίζεις έρημους δρόμους σαν να πρόκειται δηλαδή για σκηνή εγκλήματος. Εψαξα στο διαδίκτυο για τον Ατζέ και εντυπωσιάστηκα από το βλέμμα των φωτογραφιών του. Ο τύπος του flaneur που περιδιαβαίνει άσκοπα την πόλη, και με την τέχνη του σχολιάζει φωτογραφικά με μια εκπληκτική συλλογή φωτογραφιών – ένα οπτικό προοίμιο του έργου του Μπένγιαμιν Passagen για τις στοές του Παρισιού.
Ιστορικό πολεοδόμο τον χαρακτηρίζει η Αμερικανιδα Φωτογράφος Άμποτ, που διέσωσε το έργο του.
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του έβγαζε φωτογραφίες για να διευκολύνει τους ζωγράφους αν αδυνατούσαν να ζωγραφίσουν εξωτερικές σκηνές λόγω κακοκαιρίας, ή γιατί θεωρούσε ότι θα εύρισκαν ενδιαφέρουσες τις φωτογραφίες του. Τις πουλούσε τις φωτογραφίες αυτές που ονόμαζε «Ντοκουμέντα για ζωγράφους». Για το έργο του ενδιαφέρθηκαν ο Man Ray, o Matisse, ο Picasso κ.α. Κάπου διάβασα ότι πουλούσε φωτογραφίες στον Braques.
Το έργο του φυσικά με τους δρόμους του Παρισιού μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν ένα “ντοκουμέντο” για το Παρίσι.
Δεν σοβαρολογώ, αλλά η φωτογραφία (τρίτη πριν το τέλος) της κλαδεμένης σημύδας του Ατζέ θυμίζει πολύ τις κλαδεμένες ιτιές του Βενσάν (δυο τελευταίες εικόνες) – και ο τελευταίος βρισκόταν την ίδια εποχή με τον Ευγένιο στο Παρίσι!!!

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Οκτώβριος 2013

(από μια ανάρτησή μου στο φέησμπουκ)

στο Παρίσι…at1at2at3at4
at5at6at7at8at9at10

at11at12at13

ΥΓ
Μια μετάφραση του αποσπάσματος της επιστολής του Vincent Van Gogh στον αδελφό του:
«Ορμησα σε αυτόν τον γέρο γίγαντα, την κλαδεμένη ιτιά και πιστεύω ότι έγινε η καλύτερη από τις ακουαρέλες. Ένα σκοτεινό τοπίο – αυτό το νεκρό δέντρο δίπλα στο έλος σκεπασμένο με υδρόβια φυτά, μακριά να φαίνεται η αποθήκη του Rijnpoor που διασταυρώνονται οι σιδηροδρομικές γραμμές, κτήρια μαυρισμένα από την καπνιά, αλλά επίσης πράσινα λιβάδια, ένας καρβουνιασμένος δρόμος αλλά και ένας ουρανός με σύννεφα να ανταγωνίζονται στο τρέξιμο, γκρίζο με κάπου κάπου αναλαμπές μια άσπρη άκρη, και ένα βάθος γαλάζιου όπου τα σύννεφα χωρίζονται προς στιγμήν

Εν συντομία, ήθελα να το κάνω όπως φαντάζομαι τον υπάλληλο του σταθμού, με την φόρμα του και την κόκκινη σημαία του, να αισθάνεται όταν σκέφτεται: πόσο μελαγχολικά είναι σήμερα

Vincent Van Gogh Γράμματα στον Theo»

Μέλπω Αξιώτη, Βουλής και Απόλλωνος 7 : ότε την εστρατολόγουν δια το έντιμον των ραπτριών επάγγελμα

Image

Image

Στο εκτενές βιογραφικό σημείωμα της Μέλπως Αξιώτη, που έχουν επιμεληθεί η Μάρω Δούκα και ο Βασίλης Λαμπρόπουλος στην εισαγωγή του πρώτου της μυθιστορήματος «Δύσκολες Νύχτες» (Α΄ τόμος των Απάντων της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος) οι επιμελητές σημειώνουν ότι γύρω στα 1934 η Μ. Α. άνοιξε με ένα μικρό κεφάλαιο και με συνεργάτιδα τη ράφτρα Βέτα Τσιτιμάτη (η Μέλπω Αξιώτη ήταν τότε 29 χρονών και είχε αποφοιτήσει από τις Ουρσουλίνες της Τήνου) ένα στούντιο ραπτικής, στη γωνία των οδών Βουλής και Απόλλωνος 7, που λειτούργησε μόνο ένα χρόνο.

Μετά σπούδασε επί τρία χρόνια σχεδιάστρια στη Σιβιτανίδειο Σχολή, ποτέ όμως δεν εξάσκησε το επάγγελμα. Το μυθιστόρημά της άρχισε το γράφει στα 1937 (έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος στα 1936) και πήρε το πρώτο βραβείο του Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών στις 18 Μαρτίου 1939.
Έχω αποδεχτεί μια τιμητική πρόταση από την εφημερίδα Αυγή, να παραδίδω κάθε δεκαπέντε μέρες, ένα μικρό κείμενο για το βιβλίο. Βιβλιοπαρουσίαση ή αναγνωστική ανταλλαγή δεν ξέρω πώς θα είναι και σκέφτηκα να αρχίσω με κάτι για την Μέλπω Αξιώτη. Η γνωριμία μου μαζί της είναι πολύ πρόσφατη –  έγινε από τις σελίδες του βιβλίου Αξιοσημείωτες Συναντήσεις – του Παναγιώτη Κουσαθανά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίνδικτος  και από τότε μου έχει συμβεί αυτό που θα λέγαμε ένα λογοτεχνικό coup de foudre. Η απόλυτη καταμάγευση!!!
Και επειδή η ζωή της είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, με τη λογοτεχνική έννοια, διαβάζω παράλληλα επιστημονικές ανακοινώσεις και λογοτεχνικά κείμενα και σιγά σιγά φωτίζονται και αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ψυχή μου εκφράσεις και εμμονές, εικόνες που έχει…
Θυμάμαι ότι είχα γράψει στο πρώτο μου σημείωμα, ότι η αρχή του μυθιστορήματος αυτού (Δύσκολες νύχτες) «Σήμερα περιμένω ένα σουβριάλι ασημένιο» εγγράφεται στις σπουδαίες – στις μνημειώδεις – μυθιστορηματικές αρχές, όπως το «Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς», «το ότε με εστρατολόγουν δια το έντιμον των ραπτών επαγγελμα»  είχα παραθέσει και άλλες αρχές, χωρίς να γνωρίζω ότι και η Μέλπω πριν στρατολογηθεί στην Αριστερά είχε στρατολογηθεί στο έντιμο των ραπτών επάγγελμα!!!
Σήμερα, που έφτιαξε κάπως ο καιρός, πήρα το μετρό και κατέβηκα στο κέντρο, για να δω τι έχει απομείνει από αυτό το στούντιο ραπτικής. Δεν ήξερα τι θα έβλεπα γιατί δεν είναι δυνατόν να υπήρχε κάτι από ένα στούντιο ραπτικής δυο γυναικών που λειτούργησε μόνο ένα χρόνο. Θυμάμαι αντίστοιχα όταν πήγα στην Gerrard street στο Λονδίνο, για να πάρω μια ιδέα πού ήταν το σπίτι του Ανδρέα Κάλβου κατά την πρώτη του μετοικεσία εκεί, ως εξόριστος καρμπονάρος γύρω στα 1820 και έπεσα στις λακαρισμένες πάπιες,  τους δράκοντες και τα φαναράκια της Τσάινα Τάουν.
Ωστόσο εδώ τα πράγματα είναι αλλιώς.
Πράγματι στη θέση αυτή ακριβώς, Βουλής και Απόλλωνος γωνία, δεν υπάρχει παρά ένα  Στούντιο Κομμωτικής στο ισόγειο μιας μεγάλης πολυκατοικίας. Φωτογράφισα το ισόγειο και ψηλά, σε καμία περίπτωση δεν μου φαίνεται να είναι προπολεμικό το κτίριο.

Image

Image

Image

Image

Υπάρχει κάτι στην περιοχή, που διατηρεί τα ίχνη από βιοτεχνίες σχεδιασμού και κατασκευής γυναικείων ενδυμάτων αλλά και στούντιο υψηλής ραπτικής, παρά το ότι δεν βρήκα ούτε ένα:

Μια παλιά παλιά επιγραφή στην οδό Νίκης, ακριβώς εκεί που ξεκινά η οδός Απόλλωνος, σε όροφο, παραπέμπει εκεί: ΝΑΝΑ, βιοτεχνία γυναικείων ετοίμων ενδυμάτων. (φωτό 3 και 4)
Πιο κάτω επί της Απόλλωνος, πάνω από το κατάστημα χαρτών Ανάβαση, διατηρείται η επιγραφή Βίβιαν Νυφικά.

Image

Image

Και στη στροφή στην οδό Σκούφου, υπάρχει η Σχολή Fashion design, Υψηλής Μοδιστρικής αν δεν απατώμαι της Pansik  με τoν υπότιτλο «η μόδα έχει τη δική της σχολή»

ImageImage

Image

Η περιοχή δηλαδή έχει διατηρήσει τα σημάδια. Το έντιμον των ραπτών και των ραπτριών επάγγελμα διεκδικεί την ιστορία του και τους δρόμους του.

Το υποβρύχιο περιπολούσε στα σκοτεινά

Όλη νύχτα έβρεχε, καταιγίδα. Η γειτονιά κλεισμένη έξω, το υποβρύχιο περιπολούσε στα σκοτεινά.
Άραξε τώρα στην όχθη και δυο μικρά δεντράκια πήραν να φυτρώνουν πλάι του για συντροφιά.
Οι μπουκαπόρτες ανοιχτές, μαζεύει νερό.
Για τις πυρκαγιές.

Image

Image

Image

012

010

009

008

007

006

005

005

004

003