Φωτογραφία σε υπερέκθεση

Περπάτησα σήμερα στο κέντρο της Αθήνας, διάβαζα καθώς περπατούσα τα γκράφιτι στους τοίχους, έψαχνα για σημάδια από παλιά ανάγλυφα, τίποτα και όλα θύμιζαν κάτι που αλλάζει, κάτι μελαγχολικό που δεν είναι πένθος μια παράφωνη ευφορία στην περιπλάνηση σε μια πόλη που καταρρέει. Ένα αίσθημα απελευθέρωσης, σχεδόν ενοχικό. Σκεφτόμουν τον Τζέημς Τζόυς σε νεαρή ηλικία, όπως τον είχα αφήσει στις σελίδες των Δουβλινέζων, στη διαδρομή του μετρό, σε εκείνο το νεκρώσιμο διήγημα – αυτό μάλλον μου υπέβαλε αυτές τις σκέψεις – όπου ο ήρωας έχει μάθει το θάνατο του μέντορά του του πατρός Φλυν και περπατά – ρουφά με το βλέμμα τις αφίσες των θεατρικών παραστάσεων στις βιτρίνες του Δουβλίνου. Έτσι κι εγώ περπατώ αργά γύρω γύρω τη Σατωβριάνδου, το Αγγέλων Βήμα, πιο πέρα οι αφίσες για την πόλη των Αγγέλων του Ιάκωβου Καμπανέλη… ένα γύρω το τετράγωνο το Εθνικό, και πάλι πίσω. Εκείνος βέβαια προσπαθεί να θυμηθεί τι έμαθε από αυτόν, τα θανάσιμα αμαρτήματα και το τυπικό της καθολικής λειτουργία, εγώ τι; Πώς θα συνηθίσω τις αλλαγές στην πόλη. Σε μια στοά στην Αγίου Κωνσταντίνου, ένα παλιό πρακτορείο λαχείων – ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ. Κλειστό βέβαια, όπως και ο γωνιακός Μπακάκος απέναντι και ο κινηματογράφος Σταρ. Πόλυ Χατζημανωλάκη Νοέμβριος 2013 yper

Η φωτό από την παράσταση «Οι αδελφές» του Τζέημς Τζόυς (από τους Δουβλινέζους) στο Φεστιβάλ του Δουβλίνου, από την ομάδα Corn Excange. Πρόκειται για λήψη μετά από έκθεση 16 λεπτών http://tracesofthereal.com/2013/01/13/the-sisters/#more-2285

Τα ατελείωτα έργα των ανθρώπων

Τα ατέλειωτα έργα των ανθρώπων

 

Φωτογράφισα το «ευγενές ερείπιο της οδού Φειδίου» στο τέλος της οδού Γενναδίου. Ευγενές πράγματι, έτσι το ονομάζει ο Νίκος Βατόπουλος σε ένα παλαιότερο κείμενό του στην Καθημερινή (του 2008) εδώ http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_17_16/01/2008_255607
όπου σκιαγραφείται η ιστορία του:  ένα από τα παλαιότερα κτίρια των Αθηνών, ιδιωτική αρχιτεκτονική της πρώτης δεκαετίας του 1830, κτίριο του Ελληνικού Ωδείου και παλαιότερα κατοικία του Αυστριακού Πρέσβη, του φον Πρόκες Όστεν («ήταν ένα κατάφωτο σπίτι τα καλοκαιρινά βράδια του 1840 όταν εκεί δίνονταν λαμπροί χοροί» αντιγράφω από το κείμενο του Νίκου Βατόπουλου… )
μια συγκρατημένη πικρία, μια προσπάθεια να συγκινήσει να εξορκίσει τα χοντροκομμένα κριτήρια αυτής της χώρας

 

Αξιοπρεπές κουφάρι. Ετοιμάζεται να πεθάνει από καιρό.

Η ώρα του γκράφιτι, η γλώσσα των τοίχων, δεν γνωρίζει από ιστορία.

Μια άλλη παρουσία. Ο χρόνος που περνά. Να αντέχεις το παρόν.

(επίσκεψη στις εκδόσεις Κέδρος, στην οδό Γενναδίου πίσω μου ακριβώς έρευνα για τη Μέλπω Αξιώτη.

 

Έχω τώρα μαζί μου τον τόμο με τα ποιήματά της,  αντιγράφω:

Για τα άσπρα κουρτινάκια στα παράθυρα

όταν καλύβουνε ύπουλες αστένειες ή

μεγάλα οράματα

τα ατέλειωτα έργα των ανθρώπω

πάνε, φύγανε οι άνθρωποι,

δε φτάσαν την αγάπη τους

[…]

Χτίρια τρομακτικά τα ξημερώματα με τη βροχή σα μαδημένες κλώσσες από την αγωνία

την επιθυμία τους

χτίρια ψηλά ως τον ουρανό σαν την αγάπη

που παράδωσε όλη της τη ζωή και τα κρεμασμένα της βυζιά στον ίδιο αγαπητικό

 

Από το ποίημα ΣΥΜΠΤΩΣΗ, το πρώτο της συλλογής)
028027026025024023022021

Και τη ρώτησα ποιο δρόμο να πάρω

Και τη ρώτησα ποιο δρόμο να πάρω. Εξαρτάται πού θέλεις να πας. Όπου με βγάλει, είπα.

[Με άλλα λόγια δεν με νοιάζει,  όπως είχε πει η Αλίκη.Και η γάτα της αποκρίθηκε ότι δεν έχει σημασία τότε ποιο δρόμο θα πάρεις. Αρκεί να προχωρήσεις αρκετά.]

Στάθηκε να φωτογραφηθεί. Ασπρόμαυρο, είπα. Ούτως ή άλλως θα έχω κλειστά τα μάτια,  είπε. Και δεν χαμογελώ ποτέ.
Εγώ θα κάνω το μορφασμό,  είπα. Κι εσύ θα είσαι η γάτα.

 

0020030041book23ven

 

 

[Οι δύο τελευταίες φωτό: Η Γάτα του Τσέσαιρ, σκίτσο του Τένιελ από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Λιουις Κάρολ. Η Αλίκη και η Γάτα του Τσέσαιρ, από το αποκατεστημένο απόσπασμα της πρώτης ταινίας με αυτό το θέμα στα 1904]

Ευχαριστώ την Ολβία Παπαηλίου για το κλιπ http://www.youtube.com/watch?v=WQDyshif6v0&feature=youtu.be και τη Μαρία Μαράντη για τη φωτογράφιση. Οι πρώτες τρεις φωτό είναι δια χειρός και μηχανής Π. Χ.

 

Απόμεινε το 26Α γιατί δεν θυμάμαι το όνομα του δρόμου, στα Εξάρχεια

Η ώχρα, το μαβί, το γκρι – η παράξενη γεωμετρία των τοίχων
το ξεφλούδισμα
Το αλφάβητο μιας άλλης γλώσσας διακρίνεται
και μια μορφή σαν κηλίδα σε τζάμι, σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία
Τι μας χωρίζει από το 19ο αιώνα;
Μαυροντυμένοι ποιητές
μια πλάνη 
Το πρόσωπο της ιστορίας
Να πορεύεσαι προς τον εαυτό σου ανάποδα

[Σήμερα έχω ένα πόνο στον αυχένα
Οξύ, βαρύ κεφαλοκλείδωμα που μοιάζει με ζυγό] 

Πόλυ Χατζημανωλάκη
16 Νοεμβρίου 2013

Image

 

Image

 

Δεξαμενή νερού (για περίπτωση πυρκαγιάς) στο ρέμα

Υποβρύχιο που έχει αναδυθεί στη στεριά, ακίνητο πλεούμενο – έχει εξοκείλει.

Κάποιοι περνούν. Αφήνουν ένα σύμβολο, το όνομά τους.
Το σκάφος γεμάτο  ζωγραφιστές υπογραφές.  Γκράφιτι στο πλαστικό. Συνωστισμός συμβόλων. Μικρές φωνές. Οι πολλοί.
Πρόσω ολοταχώς.
Ίσως και ο κάπταιν Νέμο.  

Παραδίπλα ένα δέντρο γερνά συντροφιά με ένα κόκκινο στήριγμα. Image

 

Image

 

Image

Image

 

 

 

Άδειο σπιτάκι με γκράφιτι στην εκβολή του ρέματος Χαλανδρίου, κοντά στον προαστιακό.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες διαφορετική μέρα. Περνώ σχεδόν καθημερινά από εκεί. Απορώ γιατί δεν βρήκα  περισσότερες.
Το ρολόι της ΔΕΗ – αποκεκαλυμμένο.Απομυθοποίηση.

Η υφή του τοίχου, τα καλώδια, τα υλικά για το πρόσωπο του Αδάμ.

Τα χρώματα της ψυχής του καλλιτέχνη.

Δυο διαφορετικοί κόσμοι που ανταμώνονται.
(δυο βαθιές φωνές ζυγιάζονται)
Μια παρουσία, μια έκφραση.

 

klark

 

 

klark4