Το κουτσό παγκάκι της Αγαθής, το Εγχειρίδιο του Γκόθαμ του Paul Auster, και ο φακός της Μις Μαρπλ

Χτες είδα στο facebook  μια φωτογραφία που ανάρτησε πέρσι τον Ιούλιο η φίλη μου η Αγαθή πριν φύγει για την Γερμανία. Ένα κουτσό παγκάκι, πρόχειρα επισκευασμένο. Αντί για το κομένο πόδι, υπήρχε ένα λευκό πλαστικό σκαμνάκι. (η τρίτη από τις φωτογραφίες)
Η καλύβα του Καραγκιόζη δηλαδή, αλλά το παγκάκι μπορούσε να λειτουργήσει. Ο επισκευαστής νοιάστηκε να διορθώσει το σπασμένο, για να μπορούν εκεί που περιμένουν το λεωφορείο κάποιοι να κάθονται – ή – όπως κατάλαβα σήμερα, να κάθονται γενικώς και να ξεκουράζονται οι κάτοικοι της περιοχής που κάνουν τον περίπατό τους. 
Η φωτογραφία αναρτήθηκε ως σχόλιο σε ένα συγκινητικό κείμενο της Ολβίας Παπηλίου, περί αισθητικής, μια προσπάθεια δηλαδή υπεράσπισης μιας «άλλης» αισθητικής. Αυτής που αναβιώνει τις αισθήσεις, το αναδίπλωμα της ψυχής, τη συμπόνια την ενσυναίσθηση. Αυτό το ά – σχημο κουτσό παγκάκι, που φωτογράφησε η Αγαθή, επιβεβαίωσε χτες την αλήθεια για την πραγματική ομορφιά: ότι βρίσκεται στο μάτι αυτού που βλέπει. 
Αυτό που όμως δεν περίμενα να συμβεί, σήμερα, κατεβαίνοντας το απόγευμα για ένα μοναχικό περίπατο στο κέντρο της Αθήνας, ήταν να συναντήσω μπροστά μου – Χαριλάου Τρικούπη και Δερβενίων  – ΕΚΕΙΝΟ το παγκάκι!!! 
Είμαι βεβαία – τι μις Μαρπλ είμαι – ότι πρόκειται για το παγκάκι της Αγαθής, γιατί υπάρχει η λέξη CEDO – είναι γραμμένη κατακόρυφα στο δοχείο απορριμμάτων δίπλα του, είναι γραμμένη με το ίδιο χρώμα μπογιά και τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα. 
Επομένως πρόκειται για το ίδιο δοχείο. 
Το πλαστικό σκαμνάκι είναι διαφορετικό. Αλλαγμένο. Πρέπει να έσπασε το προηγούμενο άσπρο, και ο ανωνυμος επισκευαστής να το αντικατέστησε με ένα γυαλιστερό μπλε. 

Αγαθή μου είναι το παγκάκι σου και το αναρτώ για να το δεις, για να το δούμε όλοι.

Η σκηνή μου θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τις οδηγίες του Πωλ Ώστερ προς την φίλη του καλλιτέχνη Sophie Calle στο Εγχειρίδιο του Γκόθαμ, σε ένα (διπλό) καλλιτεχνικό, παιχνίδι μεταξύ τους. Ανάμεσα σε άλλα, ο Paul Auster είχε πει «να υιοθετείς μια γωνιά, ένα σημείο της πόλης και να το θεωρείς σαν δικό σου. Να το φροντίζεις, να το περιποιείσαι, να το οικειώνεσαι» (με δικά μου λόγια) . Αυτό έκανε εκείνη με ένα τηλεφωνικό θάλαμο, που τον στόλιζε, του έβαζε λουλούδια, τον είχε βάψει – μια καλλιτεχνική εγκατάσταση δηλαδή. 
Πιστεύω πως η παρέμβαση του ανώνυμου επισκευαστή, είναι στην ίδια κατεύθυνση, με την ίδια αισθητική και φιλοσοφία αλλά – πιστεύω – πιο αυθεντική μια και δεν υπαγορεύεται από ένα νοητικό παιχνίδι, αλλά από την ανάγκη και την ευαισθησία και την φροντίδα. Μου αρέσει ο κραυγαλέος τρόπος θεραπείας του κουτσού παγκακιού. Χρωματιστός και θυμίζει την αγάπη, την παρέμβαση. Σαν τα επισκευασμένα ιαπωνικά αγγεία με την τέχνη του Kintsugi. Με ρετσίνι και χρυσό. Που η επισκευή ήταν μια τέχνη, μια φροντίδα, μια αγάπη προς το αντικείμενο, ίσως ανώτερη από την αρχική του κατασκευή. [για αυτό λένε ότι τα έσπαγαν επίτηδες, για να μπορούν να τα επιδιορθώνουν και να δείχνουν την τέχνη τους] 
ένα παιχνίδι λοιπόν που εμπλέκει αυτόν που επιδιόρθωσε, αυτόν που κάθεται, την Αγαθή που το είδε και το φωτογράφισε και εμένα που το είδα τώρα που λείπει – είναι και δικό της παγκάκι – και το στέλνω. Είναι και δικό μου τώρα που το είδα. 

Ήταν πολύς κόσμος στη στάση. Περίμενα να περάσει το λεωφορείο για να φύγουν και να μην τους φωτογραφίσω, αλλά ο κύριος που βλέπετε, δεν έφυγε. Απολαμβάνει τον περίπατό του. Aς μου συγχωρήσει την αδιακρισία 

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013
ImageImageImage

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s