Διώροφο σπίτι στην οδό Σμολένσκι

Το διώροφο της οδού Σμολένσκη με τους ρόδινους τοίχους, τοιχογραφημένους, γυμνούς. Ρόδινο κεραμιδί. Τα τούβλα χωρίς δέρμα.
Η κοπέλα με τα κόκκινα, ο ακροβάτης των πόλεων, τα  παλίμψηστο από σύμβολα γκράφιτι, επιγραφές μυστήριες. [Το άδειο κέλυφος κρύβει το μυστικό των δωματίων του, των κατοίκων του. Τα έπιπλα, το πιάνο, οι φωτογραφίες στους τοίχους, τα χαλιά, οι νυχιές του γάτου στις κουρτίνες, το τρίξιμο από το ξεκολλημένο σανίδι στον πάνω όροφο. ]
Ένα παράθυρο ανοιχτό να εξατμίζονται από τον αέρα οι αναθυμιάσεις του παρελθόντος. Ολόσωμο στο παρόν. Ρόδινες ανταύγειες της ιστορίας. Η  μνήμη ως  παρουσία.
Η κοπέλα κουβαλά δυο πλαστικές σακούλες. Τα ψώνια της.

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Οκτώβριος 2013

 
080081082083

Το κουτσό παγκάκι της Αγαθής, το Εγχειρίδιο του Γκόθαμ του Paul Auster, και ο φακός της Μις Μαρπλ

Χτες είδα στο facebook  μια φωτογραφία που ανάρτησε πέρσι τον Ιούλιο η φίλη μου η Αγαθή πριν φύγει για την Γερμανία. Ένα κουτσό παγκάκι, πρόχειρα επισκευασμένο. Αντί για το κομένο πόδι, υπήρχε ένα λευκό πλαστικό σκαμνάκι. (η τρίτη από τις φωτογραφίες)
Η καλύβα του Καραγκιόζη δηλαδή, αλλά το παγκάκι μπορούσε να λειτουργήσει. Ο επισκευαστής νοιάστηκε να διορθώσει το σπασμένο, για να μπορούν εκεί που περιμένουν το λεωφορείο κάποιοι να κάθονται – ή – όπως κατάλαβα σήμερα, να κάθονται γενικώς και να ξεκουράζονται οι κάτοικοι της περιοχής που κάνουν τον περίπατό τους. 
Η φωτογραφία αναρτήθηκε ως σχόλιο σε ένα συγκινητικό κείμενο της Ολβίας Παπηλίου, περί αισθητικής, μια προσπάθεια δηλαδή υπεράσπισης μιας «άλλης» αισθητικής. Αυτής που αναβιώνει τις αισθήσεις, το αναδίπλωμα της ψυχής, τη συμπόνια την ενσυναίσθηση. Αυτό το ά – σχημο κουτσό παγκάκι, που φωτογράφησε η Αγαθή, επιβεβαίωσε χτες την αλήθεια για την πραγματική ομορφιά: ότι βρίσκεται στο μάτι αυτού που βλέπει. 
Αυτό που όμως δεν περίμενα να συμβεί, σήμερα, κατεβαίνοντας το απόγευμα για ένα μοναχικό περίπατο στο κέντρο της Αθήνας, ήταν να συναντήσω μπροστά μου – Χαριλάου Τρικούπη και Δερβενίων  – ΕΚΕΙΝΟ το παγκάκι!!! 
Είμαι βεβαία – τι μις Μαρπλ είμαι – ότι πρόκειται για το παγκάκι της Αγαθής, γιατί υπάρχει η λέξη CEDO – είναι γραμμένη κατακόρυφα στο δοχείο απορριμμάτων δίπλα του, είναι γραμμένη με το ίδιο χρώμα μπογιά και τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα. 
Επομένως πρόκειται για το ίδιο δοχείο. 
Το πλαστικό σκαμνάκι είναι διαφορετικό. Αλλαγμένο. Πρέπει να έσπασε το προηγούμενο άσπρο, και ο ανωνυμος επισκευαστής να το αντικατέστησε με ένα γυαλιστερό μπλε. 

Αγαθή μου είναι το παγκάκι σου και το αναρτώ για να το δεις, για να το δούμε όλοι.

Η σκηνή μου θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τις οδηγίες του Πωλ Ώστερ προς την φίλη του καλλιτέχνη Sophie Calle στο Εγχειρίδιο του Γκόθαμ, σε ένα (διπλό) καλλιτεχνικό, παιχνίδι μεταξύ τους. Ανάμεσα σε άλλα, ο Paul Auster είχε πει «να υιοθετείς μια γωνιά, ένα σημείο της πόλης και να το θεωρείς σαν δικό σου. Να το φροντίζεις, να το περιποιείσαι, να το οικειώνεσαι» (με δικά μου λόγια) . Αυτό έκανε εκείνη με ένα τηλεφωνικό θάλαμο, που τον στόλιζε, του έβαζε λουλούδια, τον είχε βάψει – μια καλλιτεχνική εγκατάσταση δηλαδή. 
Πιστεύω πως η παρέμβαση του ανώνυμου επισκευαστή, είναι στην ίδια κατεύθυνση, με την ίδια αισθητική και φιλοσοφία αλλά – πιστεύω – πιο αυθεντική μια και δεν υπαγορεύεται από ένα νοητικό παιχνίδι, αλλά από την ανάγκη και την ευαισθησία και την φροντίδα. Μου αρέσει ο κραυγαλέος τρόπος θεραπείας του κουτσού παγκακιού. Χρωματιστός και θυμίζει την αγάπη, την παρέμβαση. Σαν τα επισκευασμένα ιαπωνικά αγγεία με την τέχνη του Kintsugi. Με ρετσίνι και χρυσό. Που η επισκευή ήταν μια τέχνη, μια φροντίδα, μια αγάπη προς το αντικείμενο, ίσως ανώτερη από την αρχική του κατασκευή. [για αυτό λένε ότι τα έσπαγαν επίτηδες, για να μπορούν να τα επιδιορθώνουν και να δείχνουν την τέχνη τους] 
ένα παιχνίδι λοιπόν που εμπλέκει αυτόν που επιδιόρθωσε, αυτόν που κάθεται, την Αγαθή που το είδε και το φωτογράφισε και εμένα που το είδα τώρα που λείπει – είναι και δικό της παγκάκι – και το στέλνω. Είναι και δικό μου τώρα που το είδα. 

Ήταν πολύς κόσμος στη στάση. Περίμενα να περάσει το λεωφορείο για να φύγουν και να μην τους φωτογραφίσω, αλλά ο κύριος που βλέπετε, δεν έφυγε. Απολαμβάνει τον περίπατό του. Aς μου συγχωρήσει την αδιακρισία 

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013
ImageImageImage

Χωρίς χαμόγελο, η γάτα

Η γάτα με τα αινίγματα

ξεκίνησε με ένα χαμόγελο
Χωρίς χαμόγελο
Από τα παιδικά μας χρόνια

Τώρα θα έχω κάποιον να μιλώ

Ξεκουράζεται
πάντα ανήσυχη
Στο κλαδί του δέντρου

Εδώ διακρίνεται
Στον παραστάτη της εξώθυρας

Ποτέ δεν ήξερες που ήθελες να πας

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Σεπτέμβριος 2013

Image

Η μελωδία της Τζελσομίνας

Η μελωδία της Τζελσομίνας

Στον τοίχο της δεξαμενής πετρελαίου
Του αμαξοστάσιου
Ακουμπά ένας γενναίος στρατιώτης
«μολυβένιος»

Εκπεσών άγγελος
Φρουρός από τον κόσμο των δυο διαστάσεων
Εκεί που ζουν μια άλλη ζωή τα παραμύθια

Θυμάστε τον Χανς και την Γκρέτελ
Alive and well
Στο τραγούδι της Laurie Anderson

Εκείνος ακούει άλλες μουσικές
Μια τρομπέτα σαλπίζει λυπημένη
Ο σαλπιγκτής του
Δοκιμάζει τη μελωδία από τη La strada
Tu che amar non sai.

Απόμακρη χωρίς τα λόγια
Όπως την τραγούδησε η άλλη κοπέλα
Κι έκανε τον Ζάμπανο να κλάψει
Η μελωδία της Τζελσολμίνας
Με την τρομπέτα της
Μια μελωδία αναγνώρισης

Τα δέντρα – πεύκα, ευκάλυπτοι – σκεπάζουν τον ήλιο στον περίπατο
Μικρές εληές στον ακάλυπτο
Ρίζες που ξεθεμελιώνουν το πεζοδρόμιο
Καποιος άφησε στο χωράφι μια μηχανή
Ταχύπλοη

Μόλις που προλαβαίνουν τα αυτοκίνητα στην Αττική οδό
Βομβίζουν

Αγοράζω ένα κουλούρι από το δρόμο
Και καφέδες απαρηγόρητους
Να πιούμε με το Ζάμπανο
Οι δυο μας

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Σεπτέμβριος 2013

gel1gelgel3gel4

Το Κερκυραϊκό μου παραμύθι

Favula di Corfu, θα το έλεγε ο Hugo Pratt, αν το έγραφε εδώ. Το Κερκυραϊκό του (μου) παραμύθι. Το πηγάδι των ευχών στην πλατεία, με το φανάρι – το καντήλι – της Παναγίας να αιωρείται – για πάντα – μπροστά σε μια σβησμένη από παλιά τοιχογραφία. 
Μαγικό εκκρεμές. 
Φαντάσματα, ψίθυροι, φθορά, θαύματα…
Πού έχουν πάει αυτοί που έχτισαν αυτήν την πόλη;

Image
Image

Image

ImageImageImageImageImage

O Aδάμ της λεωφόρου Πεντέλης

Image

Φωτογράφισα σήμερα, περπατώντας στη λεωφόρο Πεντέλης, ένα πρόσωπο ζωγραφισμένο στον τοίχο.
Τέχνη των δρόμων. Graffiti.
Το βλέπω τώρα εδώ και τρεις μέρες που άρχισα να περνώ από εκεί και το λέω Αδάμ.
Ένας ημιτελής Αδάμ που περιμένει να συναντήσει το βλέμμα του Δημιουργού του. Σαν τότε που ο Ποιητής μίλησε για τα χέρια του Θεού που πλάθουν τον πηλό
– να μην γνωρίζει η δεξιά Του
Τι ποιεί αριστερά Του –
Και τη βιασύνη τους να δημιουργηθεί
Ο άνθρωπος
Ξέφυγε πριν σμιλευτεί

Το καθ’ ομοίωσιν

Έπεσε από τον ουρανό

Ατύχημα η Πτώση

Φταίνε μόνο τα χέρια του Θεού, στην ιστορία
Έτσι λοιπόν ο πρωτόπλαστος
Ένα πρόπλασμα που πάντα απορεί
Μια εικόνα
Που ο Δημιουργός του ονειρεύτηκε στον ύπνο του
Δεν πρόλαβε να τον δει
Να  τον αποτελειώσει

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Σεπτέμβριος 2013